Oblicza dyktatury.

Powakacyjna, polska scena polityczna zaczyna się budzić. W końcu to czas długo zapowiadanych zmian zarówno na prawicy jak i opozycji demokratycznej. Patrząc na to wszystko nasuwa mi się kilka nieciekawych spostrzeżeń co do naszej przyszłości.

Gdy coraz bardziej bezczelnie rozdziera się nasze pieniądze w zarządach państwowych spółek w tle toczy się walka o przyszłą władzę na prawicy, a opozycja demokratyczna dogorywa w smrodzie stołecznych ścieków. Umiera też piękna idea ruchu 10 milinów obywateli, którzy głosowali w wyborach prezydenckich przeciwko PIS. Dlaczego umiera w tak mało spektakularnej atmosferze? Nie wiem, kto lub co stoi za awarią kolektora ściekowego w Warszawie, ale wydarzenie to dziwnie pokryło się ze startem wspomnianego wcześniej ruchu Trzaskowskiego. Pojawiły się w związku z tym teorie o sabotażu, które nie są pozbawione logicznych przypuszczeń. To nikt inny jak Zjednoczona Prawica była by najbardziej stratna na starcie "Nowej Solidarności", który to ruch miał powstać 5 września. Każdy zaś dzień zwłoki powoduje realny spadek entuzjazmu 10 milionów wyborców będących oponentami "dobrej zmiany". Mówiąc wprost zawiedzione społeczeństwo rozchodzi się.

Swoje obawy opisywałem w artykule "10 milionów gniewnych ludzi" tutaj. Dziś owe obawy się ziszczają. Entuzjazm i siła tworząca ogromny kapitał do zmian został w dużej części zmarnotrawiony. Było jasne, iż Zjednoczona Prawica nie pozostawi tego projektu swojemu losowi. Jeżeli ZP w wyborach prezydenckich mając za sobą całą machinę urzędniczą i propagandową państwa zdołało uciułać tylko o włos więc głosów w swoistym, lipcowym plebiscycie, to jednoczący je ruch mógł stanowić śmiertelne zagrożenie dla dalszego istnienia ZP u władzy. Wypadek z kolektorem ściekowym stał się więc cudem, który uratował ZP od upadku. Przypadek? Może. Ja jednak w przypadki nie wierzę.

Być może dlatego bardzo zniesmaczyło mnie oświadczenie Cezarego Tomczyka, który jako szef sztabu Rafała Trzaskowskiego zapewniał mnie w Kaliszu o unikalności tworzącego się ruchu obywatelskiego i o chęci podtrzymania jego oddolnego charakteru. Dziś, tj. 7 września u redaktora Piaseckiego w TVN24 wyznał z rozbrajającą szczerością, iż ten gigantyczny kapitał zostanie w zasadzie wciągnięty w kampanię wyborczą Platformy Obywatelskiej w wyborach za 3 lata?
Pozwolę sobie tutaj na indywidualne zarzuty wobec Pana Tomczyka?
1. Skąd pewność, iż za 3 lata ci ludzie nadal będą czekać  w gotowości do działania?
2. Skąd pewność, iż wyborcy ci będą chcieli wspierać PO, która ich wcześnie zostawiła samym sobie?
3. Czy zdaje Pan sobie sprawę, iż część elektoratu negatywnego w stosunku do ZP reprezentuje np. Konfederację?

Ile czasu będziemy jeszcze zwodzeni wizją, nowego upudrowania opozycji, która będąc w stanie agonalnym bardziej myśli o własnym istnieniu, niż o niszczeniu przeciwnika bez którego w zasadzie istnieć nie może?
Ile wody jeszcze musi upłynąć w Wiśle, byśmy zrozumieli, że ruch obywatelski mogą stworzyć tylko obywatele (jak sama nazwa "obywatelski" mówi)?
Czy nadal będziemy czekać, na cudowne stworzenie za nas tego ruchu?
Czy chcemy mięć diabelską alternatywę wyboru mniejszego zła polegającą na przystąpieniu do ruchu, który nie myśmy tworzyli lub na ponownym wyborze PIS?
Jeżeli się nie obudzimy, to płonne będą nadzieje Pana Cezarego Tomczyka na uczciwe wybory parlamentarne za 3 lata.
Czas, by wydająca ostatnie tchnienia opozycja demokratyczna zrozumiała, że miłość i poprawności polityczną czas odwiesić na kołek i ostatnim wysiłkiem podjąć walkę metodami jakie narzuca przeciwnik. Demokratyczny język wróci, gdy znów nastanie demokracja. Innej drogi do demokracji nie ma. Mamy ten sam dylemat co solidarnościowi opozycjoniści. Gdyby przyjęli retorykę komunistów, to dziś nie wspominali byśmy czasów demokratycznych, gdyż demokracji byśmy nie znali, a z oknem podziwialibyśmy "socjalizm z ludzką twarzą".

Irytują mnie facebookowe zrywy. Nie wiemy, lub nie chcemy wiedzieć jak jesteśmy manipulowani. Krzyczymy "Żadnych podziałów! Idźmy razem!". Po co? Z kim? Po demokrację? Ze skrajną prawicą? Nie bądźmy naiwni! Czy wiecie, że najgłośniej krzyczą zwolennicy Konfederacji i skrajnej prawicy? To oni są najbardziej antyPIS. I to nie dlatego, iż są demokratami tylko wręcz przeciwnie. Bo ZP pod wodzą Kaczyńskiego i PIS jest za miękka. Stronnicy Kaczyńskiego roztoczyli przed łysymi radykałami wspaniałą dla nich wizję brunatnej dyktatury. Miała być współpraca prawicy, rozliczenia, kary, a tym czasem PIS chce swojej dyktatury i przejęcia ich elektoratu. Tak! To z nimi chcieliście walczyć o demokrację. Z ludźmi, którzy z chęcią powsadzali by was potem od obozów i więzień.

Spełniają się moje obawy. Niezwykle realne jest, iż władzę na szeroko pojętej prawicy przejmie radykał Ziobro, gdyż to on ma bliżej do brakującej części totalitarnej układanki w postaci wyborców radykalnych. Coraz bardziej zbliżają się dni, że nie tylko za inne poglądy niż brunatne będziemy bici. Zbliżają się też dni, gdzie tylko za bycie przeciwko tego typu brunatnym zachowaniom będziemy bici. Już dziś czuć zapach palonej Konstytucji i słychać na razie delikatny, choć narastający chrzęst twardych i równych kroków na szkle z witryn lewackich sklepów.
Nie bądźmy naiwni! Nie ma dyktatury z "ludzką twarzą"! Chcemy wybierać między Zjednoczoną Prawicą Kaczyńskiego, a Zjednoczoną Prawicą Ziobry? Czy tego chcemy? 

Czwarta małpa.

Kto z nas nie zna trzech małpek, z których każda gestem symbolizuje jedną z ludzkich wad? Jednak mimo trafności tychże gestów brakuje tam jeszcze czwartej małpki. Małpki, która samym tylko byciem, bez żadnych gestów będzie symbolizować największą z naszych wad. To przekleństwo, które od wieku przywarło do naszego narodu i żadna rzeka przelanej krwi zmyć jej nie dała rady.

Nic nie widzimy, nic nie słyszymy, nic nie mówimy. Trzy ludzkie wady doskonale charakteryzują każdą Polkę i Polaka. Możemy więc sami zaklasyfikować się, do którejś z nich. Jest jednak jeszcze spora, a właściwie największa grupa rodaków, której te trzy wady nie opisują. Tych ludzi opisuje czwarta małpka, która symbolizuje największą z naszych wad - obojętność.
Kiedyś nazywana znieczulicą społeczną ukazuje naszą prawdziwą naturę w bardzo wielu sytuacjach. Nieraz dowiadujemy się z wiadomości medialnych, iż nie reagujemy na krzywdę dziejącą się za ścianą, u sąsiadów. Nie reagujemy na krzywdę dzieci czynioną przez... nas samych. Nie potrafimy pochylić się nad leżącym na chodniku człowiekiem, bo "to tylko pijak". Nie chcemy widzieć, słyszeć i mówić by stać się w końcu obojętnymi. Czwarta małpka jest więc sumą pozostałych trzech, ale mogącą istnieć (o zgrozo) indywidualnie.

Dlaczego jesteśmy obojętni? Spójrzmy na ewolucję naszych zachowań.
- Jeszcze 30 lat temu nie wyobrażaliśmy sobie, że faszyzujące ruchy organizacje nacjonalistyczne mogą istnieć w Polsce. Wciąż bolały nas rany po II Wojnie Światowej. 
- 25 lat temu nikt z nas nie myślał, że można kogoś dyskryminować za orientację seksualną (może dlatego, że o tym się nie rozmawiało?).
- Przed 20 laty grożenie komuś w mediach śmiercią było takąż sensacją, że większość mediów omawiała przypadek tygodniami.
- 15 lat temu wierzyliśmy, że demokracja raz wywalczona może być tylko modyfikowana, ale nie kwestionowana i obalona. 
- 10 lat temu nikt normalny nie kwestionował historii Solidarności, faktów naukowych, czy rzeczy tak oczywistych jak pomoc humanitarna.
- Jeszcze 5 lat temu politycy i my sami spieraliśmy się, a potem szliśmy razem na piwo.

Gdzie to się podziało? Dziś nie ma po tym śladu. Nasz świat, w który rodziliśmy się, dorastaliśmy i żyliśmy został zamordowany przez grupę prostaków i nieuków, którzy odwołując się do naszych najprymitywniejszych instynktów zmieniła nas w bezlitosne bestie równie bezmyślne i okrutne jak oni sami.
Potrafimy karmić się strachem. Potrafimy radować się cudzym nieszczęściem. Skala i ilość tego nieszczęścia uczyniła nas obojętnymi na wszystko.

Dziś toczymy cywilizacyjną wojnę o przyszłość naszego kraju z ludźmi, z którymi do niedawna pracowaliśmy, żyliśmy i przeżywaliśmy rozterki. Resztka naszego człowieczeństwa buntując się przeciwko takiemu stanowi rzeczy szuka w twarzach politycznych przeciwników przyczyn naszego upadku. Jednak nie może nic znaleźć, ale za to widzi w tych twarzach nasze własne twarze. Nie możemy się wyprzeć podobieństwa. Jesteśmy tacy sami jak politycy. I ci, którzy rządzą i ci którzy nazywają się opozycją. To myśmy ich stworzyli. To myśmy dali im narzędzia i pozwolili bawić się Polską. To, nie oni nas stworzyli. Okazało się, że nie jesteśmy tworzywem. Jesteśmy twórcami. To myśmy stworzyli tych polityków, których dziś odżegnujemy od czci i wiary. A przecież stworzyliśmy ich na nasz obraz i podobieństwo.

Dziś szukamy usprawiedliwienia zakładając na profilowe zdjęcia (nakładki facebookowe). Jak maski. Nakładamy, a gdy moda mija zmieniamy. Ale jedno się nie zmienia. Zdjęcie z dumnym własną głupotą obliczem czwartej, obojętnej małpy.

Dzieci "dobrej zmiany", czyli "Teraz, k...wa, my!"

Wszystkie bez wyjątku partie w Polsce, cechuje podobne zachowanie po wyborach. Gdy opadnie bitewny kurz wyborów rozpoczyna się podział łupów. Zaraz po tym zaczyna się wielka czystka, by jak najszybciej obsadzić rządowe stanowiska nie tyle ludźmi mądrymi, co lojalnymi. Jak więc można nazwać rodzimych, politycznych zwycięzców skoro słynny teoretyk wojny Carl von Clausewitz mówił, iż kulturę zwycięzcy można określić po jego zachowaniu wobec pokonanego?

Na początek jednak nieco historii. O ile wszyscy chyba wiedzą co oznacza "dobra zmiana" o tyle młodsza część czytelników nie wie co to jest "Teraz, k...wa, my!" w skrócie zwane TKM. Autorstwo skrótu przypisywane jest nikomu innemu, jak... Jarosławowi Kaczyńskiemu. On to w 1997 w wywiadzie dla Gazety Wyborczej (tak, tej Gazety Wyborczej) stwierdził, iż nie będzie startował do wyborów parlamentarnych z list współtworzonej przez niego partii AWS. Tłumaczył, że w łonie samej partii utworzyła się właśnie frakcja TKM, która miast zmieniać kraj koncentrować się będzie na stanowiskach i apanażach. 
To prawda. Kaczyński swego czasu rozpowszechniał tego typu poglądy. I na tle tego co dziś prezentuje samym sobą oraz co prezentują członkowie partii, której jest wodzem, jak również wszyscy inni "krewni i znajomi królika", brzmi to jak słaby żart. A jednak.

Jak już wcześniej pisałem w zasadzie wszystkie polskie partia noszą grzech pierworodny w postaci nepotyzmu, kolesiostwa i kumoterstwa, jednakże to co obecnie prezentuje partia mylnie zwana Prawem i Sprawiedliwością woła o pomstę do nieba. Na samym początku obecnej kadencji, tzn. w 2015 roku jeszcze starano się to jakoś kamuflować, zaś wyskok w postaci Misiewicza udało się w miarę sprawnie zamieść pod dywan. Do dziś jednak postać Misiewicza pokutuje właśnie jako uosobienie niekompetentnego, pozbawionego wpływów i pisząc wprost idioty na stanowisku. W zasadzie do dziś nie wiadomo dlaczego został on rzecznikiem MON oraz szefem gabinetu politycznego. Krążą różne pogłoski. Póki co mamy kolejny kwiatek w postaci Edmunda Jannigera. To kolejny jurny młodzieniec, który u boku ministra Antoniego Macierewicza zrobił karierę, gdy w wieku 20 lat został doradcą ministra.

Skąd się bierze jak to mówiono za nieodżałowanej pani premier Szydło "Bizancjum". Otóż polską klasę polityczną z każdej strony sceny cechuje specyficzna postkomunistyczna moralność zwycięzcy. Po wyborach opada maska moralnych okowów i rozwijają się macki, które szczelnie oplatają wszelkiego rodzaju instytucje i spółki skarbu państwa, które jak gdyby powstały tylko po to, by dawać solidne wypłaty ludziom, którzy absolutnie nie mają nic wspólnego z zakresem działania tychże instytucji, czy firm. Po prostu są lojalnymi członkami partii nagrodzonymi przez aktyw "należną im" (znów zaczerpnąłem ze złocistych cytatów premier Szydło) synekurą, lub są znajomymi lub przyjaciółmi lokalnego barona partyjnego, bądź jego rodziny.

By nie być gołosłownym z najbardziej charakterystycznych tego typu postaci, które w ostatnim czasie zrobiły karierę typu "Z chłopa - król" wymienić można:
- Wojciecha Jasińskiego - niegdyś w PZPR, potem wraz z braćmi Kaczyńskimi zakładał Porozumienie Centrum. Jako członek "zakonu" (najwierniejsi z wiernych) PC zarządzał słynną spółką "Srebrna". Dziś znany z bycia etatowym członkiem zarządu w Orlenie, Energii, czy PKO BP,
- Kamil Kamiński - dobry znajomy i współpracownik Zbigniewa Ziobry. Wiceprezes Tauronu.
- Daniel Obajtek - swego czasu legendarny wójt Pcimia, który poniekąd upokorzył Donalda Tuska. Przykleiwszy się potem do Beaty Szydło rozpoczął iście dyzmowską karierę stając się najpierw prezesem Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, a potem prezesem Orlenu (Można? Można!),
- Janusz Kowalski - bliski współpracownik Patryka Jakiego. Najpierw członek zarządu PGNiG, potem KGHM i Poczty Polskiej, następnie zaś w zarządzie Państwowej Wytwórni Papierów Wartościowych. W końcu został wiceministrem aktywów państwowych,
- Grzegorz Kądzielawski - kiedyś radny z ramienia PIS, potem wyrzucony z partii związał się z partią Jarosława Gowina. Obecnie wiceprezes Grupy Azoty,
- Mariusz Grab - protegowany Joachima Brudzińskiego. Kiedyś członek zarządu województwa zachodniopomorskiego z ramienia PIS, obecnie wiceprezes Grupy Azoty. Jest także członkiem rady nadzorczej Kemipolu (firmy będącej w grupie Banku Ochrony Środowiska).

Wiele by jeszcze takich osób wymieniać. Aby uzmysłowić skalę TKM wystarczy przypomnieć, że oprócz wymienionych tutaj kilku firm skarb państwa (czyt. Zjednoczona Prawica) włada jeszcze takimi firmami jak PZU, Lotos, Polski Holding Nieruchomości, PGE, TVP SA, Enea SA i wiele wiele innych. To może nam uzmysłowić jak gęsto szafuje się nagrodami za pieniądze podatnika w spółkach skarbu państwa. Dodatkowy, gwałtowny wzrost znajomych w zarządzie będzie widać po wyborach, gdzie będą oni traktować spółki jako spadochrony po przegranych wyborach. Wystarczy przecież jeden dzień być na stanowisku, by otrzymać sowitą odprawę. Należy też zaznaczyć, że między innymi za pomocą spółek skarbu państwa finansowana była kampania wyborcza Andrzeja Dudy i bieżąca działalność partii rządzących. Odbywa się to za pomocą systemu darowizn, będących swoisty haraczem od obsadzonych członków zarządu. Proceder ten opisało szeroko na swoich stronach oko.press.

Aby uzmysłowić jak daleko posunęła się degeneracja polskiej klasy politycznej należy tutaj przytoczyć historię Zyty Gilowskiej. Była ona wiceprzewodniczącą Platformy Obywatelskiej, kiedy w maju 2005 roku odeszła z partii w atmosferze skandalu. Zarzucono jej, że zatrudniła w biurze poselskim swoją synową oraz finansowała pracę swojego syna jako doradcy prawnego. Wszystko z pieniędzy przeznaczonych na prowadzenie biura.
Cóż. Czasy się zmieniły i skala nepotyzmu również. Obecnie nie liczy się synekur znajomych w tysiącach, czy nawet setkach tysięcy złotych. Liczy się w milionach co miesiąc wypływających z budżetu państwa. A wszystko to w imię nieśmiertelnej zasady sygnującej moralność rodzących się nowych elit: "Teraz, k...wa, my!"

Z chłopa - król, czyli epopeja chama narodowego.

Na pozór nic go nie odróżnia od innych ludzi. Ma dwie ręce, dwie nogi, oczy, uszy, usta. Wszystko ma na miejscu. Póki się nie odezwie. Póki swymi wypowiedziami i zachowaniem nie roztoczy wokół siebie unikalnej wręcz aury odstręczającej nie tylko od heglowskich intelektualistów, ale i od zwykłych przyzwoitych ludzi. Ma to coś co czyni go... chamem, ale takim naszym, narodowym.

Nasz cham towarzyszy nam jak tylko długa jest historia Polski. Doskonale miewał się pod panowaniami różnych królów i książąt. Jak ryba w wodzie czuł się wśród purpury prałatów. Opiewali o nim wielcy poeci, pisarze, a i wśród muzyków zawsze był opiewany pieśniami. Kim więc był ów cham, że tak doskonale przetrwał w idealnej wręcz formie w naszej historii od jej zarania do dnia dzisiejszego?

Bez wątpienia cham miał, ma i będzie miał doskonałe umiejętności przystosowawcze do dowolnych grup społecznych stanowiących warstwy naszego społeczeństwa. Zawsze potrafił się wpasować w rządy i purpury w zasadzie nie mając jakiegokolwiek związanego z tym wykształcenia. Mało tego zazwyczaj cham nie miał żadnego wykształcenia, ani doświadczenia. Jego moc zawsze więc oprócz umiejętności, oprócz dopasowania polegała na tzw. posiadaniu pleców. Oznacza to nie mniej nie więcej, że cham nasz był podwieszony do kogoś znaczącego. Tenże sponsor w swoisty sposób hodował i hoduje sobie swojego chama i używa do różnych zadań, których sam przez swoją wyimaginowaną pozycję nie podjąłby się. Cham zaś pełniąc również funkcję pożytecznego idioty pełen radości i zapału realizuje polecenia sponsora, czując się przez niego doceniony.

Jak widać od zawsze cham wywodzi się z grup społecznych obdarzonych chronicznym lenistwem intelektualnym i całkowitym brakiem ambicji. W końcu to cham jest poniekąd jest adresatem powiedzenia "Bierny, mierny, ale wierny". I tenże że osobnik podlany narodowym sosem uwypuklającym nasze przywary staje się pełnoprawnym chamem narodowym, a po określonym czasie wierności głupocie narodowej staje się (o zgrozo!) tzw. prawdziwym Polakiem ikoną dzisiejszego Polaka.

rmf24.pl

Dzisiejszy przeciętny cham po latach ewolucji jako szczery wyznawca kultu siły i brutalności (polski cham nie może bez tego istnieć) nie chce i nie pragnie w społeczeństwie być szanowanym. Polski cham chce, by się go bano. Oprócz masywnej swojej postawy z nieodłącznymi "dziarami" i wyłysiałą czaszką jest on również o dziwo osobą na swój sposób cnotliwą. Cnotą dla niego jest przykryta brutalną siłą oraz prostactwem głupota.
Jednak są też chamy będące w swojej grupie elitą. Tak, nawet cham awansuje. Ci wyjątkowi członkowie swojej kasty zostali wykorzystani przez swoich mocodawców w sposób bardziej finezyjny. Lecz myli się ten, kto wiąże to z inteligencją chama. Jako, iż polski prostak nie może pozwolić sobie na lewackie zwyczaje zwane "myśleniem" ich chmurne czoło nie marszczy żadna (nawet czysto przypadkowa) myśl. Czoło polskiego prostaka musi być gładkie od myśli jak jego zwoje mózgowe. Wracając do sponsora wykorzystuje on w sposób bardziej finezyjny po prostu jego głupotę. Dzięki temu rasowy cham staje się rasowym... politykiem, członkiem partii grupującej takich jak on, ale zarządzanej przez na swój sposób inteligentnego prezesa. No cóż wśród ślepców jednooki jest królem.

Złóżmy więc w tym miejscu hołd przynależny Tadeuszowi Dołędze-Mostowiczowi za tak doskonały obraz polskiego chama i prostaka w osobie Nikodema Dyzmy. Za przerysowany choć szczery obraz potępienia "burżuazyjnej" mądrości kosztem jedynie słusznej głupoty. I w końcu złóżmy szczery hołd za sposób w jaki pisarz oddał postać mocodawcy owego chama. Narodu, który umył, ogolił i ubrał chama w garnitur. Założył prostakowi lakierki i krawat, spryskał wodą kolońską, a potem powiedział mu że właśnie został politykiem. Narodu, który doceniwszy zasługi chama polskiego uczynił go posłem, czy senatorem, a nawet prezydentem.

wprost.pl

Tak, to my uczyniliśmy chama politykiem i to my potem oburzamy się dyktaturą chamów. To my stoimy na wiecach bezradni, gdy prostak panosząc się na swoich włościach co rusz upokarza nas na oczach zdumionej Europy. Czy personifikując go do roli Janusza, czy Grażyny myśleliśmy o tym, że sami się nimi staniemy? Czy zauważywszy swój błąd ostatecznie zgodziliśmy nadać mu swą twarz, bo to w końcu nasz cham, narodowy?

Ludzie listy piszą...

Na profilu facebookowym Prawa i Sprawiedliwości pojawił się kilkadziesiąt minut temu list prezesa. O ile jest w zwyczaju, że prezes przed każdymi wyborami łaskawie zwraca się do członków, o tyle jego forma w jakiej się zwraca zaskakująca.

Czy mnie wzrok nie myli? Panika w partii! Wróg w postaci Trzaskowskiego u bram Polski! Z listu wynika, że po ewentualnym zwycięstwie Rafała Trzaskowskiego w wyborach prezydenckich nastąpią mroki średniowiecza dla Polski i nawet tęcza będzie tęczowa.Prezes prosi, wręcz błaga by członkowie zjednoczyli się w wysiłku, by tą przebrzydłą hydrę odrzucić od murów twierdzy. Najlepsze jest jednak to, że zakon (czyli trzon złożony z byłych członków Porozumienia Centrum) wierzy w to i słowa prezesa wcieli w życie. List ma tak dramatyczny wydźwięk, że pobrzmiewa w niem nuta dawno zapomnianych słów Jaruzelskiego "Rodacy! Zwracam się do Was w chwili szczególnej...".

Czy działacze PIS się zjednoczą? Czas pokaże. Fakt faktem, że ponad 1 600 000 podpisów zebranych przez Trzaskowskiego na listach poparcia zrobiło na prezesie równie duże wrażenie, jak frekwencja na spotkaniach kandydata z wyborcami.

Tylko czekać jak prawicowe media będą pokazywać zdjęcia, gdzie z butów Trzaskowskiego będą wystawały ohydne kopyta. Niczym nieśmiertelny dziadek z Wehrmachtu.
W końcu "Ciemny lud to kupi".

Fajnie być ministrem

Maseczki, respiratory, kombinezony, przyłbice, rękawiczki, testy. Oto najpopularniejsze obecnie słowa. Koronawirus króluje. Na tle tego praktycznie każda branża gospodarki ucierpiała. Ale jednak są nisze.

Rząd co rusz miota się w zakazach i poluzowaniach obostrzeń epatując swoją ignorancją i bezmyślnością. O ile na początku pandemii niektóre z działań/obostrzeń były słuszne i był w tym jakiś sens, o tyle w tej chwili przybrało to wszystko kształt chaosu, nad którym rząd udaje, że panuje. Nic tylko jakby ktoś mącił tą "wodę". A w mętnej wodzie łatwiej się ryby łapie.

Na początku obraz "rybaka" ministra zdrowia Łukasza Szumowskiego był pewnego rodzaju ikoną człowieka zmęczonego, który dźwiga na sobie ciężar odpowiedzialności za zdrowie Polaków. Po pewnym czasie, zagubienie i chaos decyzyjny zarysowały niemal tą ikonę. Na chwilę obecną od tejże ikony wielkimi płatami odpada farba spod której wyziera bohomaz, a pozłacane ramy okazały się odpustową tandetą. Wszystko to przez nowy biznes ministra. 

Pan minister niczym kolejny geniusz biznesu zaczął robić interes na tym, na czym zna się najbardziej. Na zdrowiu, ale... naszym. A to zakupił maseczki jako on lub firma znajomego lub rodziny, a to kombinezony, a to respiratory po niezwykle okazyjne, by sprzedać sobie... jako ministrowi po niezwykle korzystnych cenach. Jestem ciekaw jak wyglądały negocjacje? Czy miał swoje propozycje cenowe z którymi się z resztą nie zgadzał?
Nic to. Minister biznes kręcił, a Chińczyk od którego kupował płakał jak sprzedawał. Problem jednak w tym, że sprawa wypłynęła na wierzch, kiedy okazało się, że zakupione przez niego legalnie maseczki nie mają odpowiedniego certyfikatu. 
Wtedy też posłowie opozycji zaczęli drążyć temat w ramach "kontroli poselskiej". No i się zaczęło.
Towar z transakcji legalnej (z samolotu Mrija) i ten kupiony na boku okazał się być niepełnowartościowy, a na dodatek jedno ze źródeł okazało się być jego instruktorem narciarskim. Wiecie jak z tego faktu minister się zdziwił? Jaki ten świat jest mały. I kiedy już się zanosiło na to, że to koniec wspaniałych interesów ministra okazała się, że Pan Szumowski ma coś w zanadrzu. 

Okazało się, iż bratu załatwiał opiniowanie projektów pod kątem przyznania sobie grantów unijnych. A dlaczego obaj to robili? Najkrócej i najtrafniej można by było stwierdzić - bo mogli. 

fakty.interia.pl

Rozwinę to jednak. Osoba Marcina Szumowskiego (brata ministra) przewinęła się już w sprawie zakupu maseczek od zakopiańskiego instruktora narciarskiego. Jest on też również w założycielem i prezesem kilku firm branży farmaceutycznej i badawczej. W firmy tych nieopatrznie zainwestowała żona ministra Szumowskiego. Taki rodzinny biznes. Wszystko byłby w prządku o ile minister nie został by swego czasu sekretarzem stanu w resorcie nauki, któremu podlega Narodowe Centrum Badań i Rozwoju (NCBR). Instytucja ta nadzorowała przyznawanie grantów na rozwój firm i projekty badawcze firm farmaceutycznych. Przypadkowo też w pewnym momencie bezpośredni nadzór nad NCBR sprawował... Łukasz Szumowski. Przypadkowo także było to w okresie, kiedy firma brata drugi raz składał wniosek o grant (pierwszy wniosek został wcześniej odrzucony). Oczywiści drugi wniosek został przyjęty. I to wszystko jest dziełem fantastycznego zbiegu okoliczności, o którym mówi sam minister i jego koledzy z rządu.

Jak widać fajnie być ministrem, nawet tak zmęczonym robieniem biznesu jak Łukasz Szumowski.

Po trupach do... wyborów

Jak już wszystkim zapewne wiadomo decyzja odnośnie wyborów zapadła. Drukowane są karty (nie przez Państwową Komisję Wyborczą), wyznaczani (nie wybierani) są członkowie komisji wyborczych, nagrywane są peany w TVP na cześć zwycięstwa nowego starego prezydenta.

Wszystko to po ogłoszeniu na Nowogrodzkiej zawieszeniu epidemii koronawirusa, co obwieszczone zostało poprzez krajowego nadlekarza o oczach smutnych jak cocker spaniel. Szkoda tylko, że nikt nie pyta PKW czy uczciwe wybory mogą odbyć się w ten sposób, nie pyta się listonoszy, czy zaryzykują?

Władca na Nowogrodzkiej ma teraz wolną rękę, bo boi się tylko protestów ulicznych, a my daliśmy się zamknąć jak barany w kieracie rygorów stanu nienadzwyczajnego.

PS. Zaraz będę dzwonił do siostry, która pracuje w Zakładzie Opiekuńczo-Leczniczym. Wczoraj w nerwach personel czekał na wyniki swoich testów po odkryciu jednego zakażonego pacjenta. Na szczęście wynik negatywny, ale jak jej powiedzieć, że PIS odrzucił poprawkę senatu gwarantującą jej regularne testy ?

Gowin odszedł z rządu..., ale się nie cieszył

Wicepremier Gowin podał się do dymisji, ale Porozumienie pozostaje w koalicji z PIS i nowych wyborów nie będzie (przynajmniej na razie).

Hmmmmmm...

Na język polski brzmi to mniej więcej tak:

Premier Gowin ukorzył się za postawienie się Prezesowi, ale dużo członków jego partii nie poparło go. Dlatego też chcąc z powrotem wcisnąć się na swoje miejsce jak zwykle nasmarował się wazeliną i rozchyliwszy pośladki Prezesowi począł (powoli wsuwając się) zajmować swoje miejsce, ale coś poszło nie tak. Chyba uszkodził i tak już połamany kręgosłup i wiedząc, że nie zajmie swojego stanowiska podał się do dymisji.

Zamiast urny skrzynka pocztowa. Nowy pomysł prezesa

Jak wiecie Wódz nasz, Słońce Narodu cały czas myśli o swoim narodzie nie patrząc na swoje zagrożenie. W chwili obecnej wymyślił (jakże światły pomysł), iż można by zrobić wybory bez lokali wyborczych.

Fakt, że będzie trzeba rozesłać karty pozbierać i policzyć głosy. Znając niezmierzony umysł naszego ukochanego Przywódcy Narodu wymyśli on zapewne jak zebrać ludzi do obsługi wyborów i jak ich przeszkolić. Zaś dla wątpiących mam też dobrą wiadomość. Nie na darmo nasz Naczelnik i Mały Rycerz ma też tytuł Genialnego Stratega. Biorąc pod uwagę niecne knowania jego zdradzieckiego sojusznika w postaci wicepremier (tfu) Gowina sterowanego przez wrogie siły (wszyscy wiemy, że stoi za nim Tusk) opracował plan decydujący w sprawie wyborów.

W ostateczności, jeżeli te tchórzliwe psy będą się bały jakiegoś wirusa (zresztą żadnego wirusa nie ma, bo czy ktoś go widział latającego wśród nas?), to zarówno Nasz Geniusz jak i cała Partia, stanie na wysokości zadania i poświęci się dla narodu. Sami będą dostarczać karty, sami je zbiorą i sami policzą.

Oto Mąż Stanu! Oto Wódz!