Oblicza dyktatury.

Powakacyjna, polska scena polityczna zaczyna się budzić. W końcu to czas długo zapowiadanych zmian zarówno na prawicy jak i opozycji demokratycznej. Patrząc na to wszystko nasuwa mi się kilka nieciekawych spostrzeżeń co do naszej przyszłości.

Gdy coraz bardziej bezczelnie rozdziera się nasze pieniądze w zarządach państwowych spółek w tle toczy się walka o przyszłą władzę na prawicy, a opozycja demokratyczna dogorywa w smrodzie stołecznych ścieków. Umiera też piękna idea ruchu 10 milinów obywateli, którzy głosowali w wyborach prezydenckich przeciwko PIS. Dlaczego umiera w tak mało spektakularnej atmosferze? Nie wiem, kto lub co stoi za awarią kolektora ściekowego w Warszawie, ale wydarzenie to dziwnie pokryło się ze startem wspomnianego wcześniej ruchu Trzaskowskiego. Pojawiły się w związku z tym teorie o sabotażu, które nie są pozbawione logicznych przypuszczeń. To nikt inny jak Zjednoczona Prawica była by najbardziej stratna na starcie "Nowej Solidarności", który to ruch miał powstać 5 września. Każdy zaś dzień zwłoki powoduje realny spadek entuzjazmu 10 milionów wyborców będących oponentami "dobrej zmiany". Mówiąc wprost zawiedzione społeczeństwo rozchodzi się.

Swoje obawy opisywałem w artykule "10 milionów gniewnych ludzi" tutaj. Dziś owe obawy się ziszczają. Entuzjazm i siła tworząca ogromny kapitał do zmian został w dużej części zmarnotrawiony. Było jasne, iż Zjednoczona Prawica nie pozostawi tego projektu swojemu losowi. Jeżeli ZP w wyborach prezydenckich mając za sobą całą machinę urzędniczą i propagandową państwa zdołało uciułać tylko o włos więc głosów w swoistym, lipcowym plebiscycie, to jednoczący je ruch mógł stanowić śmiertelne zagrożenie dla dalszego istnienia ZP u władzy. Wypadek z kolektorem ściekowym stał się więc cudem, który uratował ZP od upadku. Przypadek? Może. Ja jednak w przypadki nie wierzę.

Być może dlatego bardzo zniesmaczyło mnie oświadczenie Cezarego Tomczyka, który jako szef sztabu Rafała Trzaskowskiego zapewniał mnie w Kaliszu o unikalności tworzącego się ruchu obywatelskiego i o chęci podtrzymania jego oddolnego charakteru. Dziś, tj. 7 września u redaktora Piaseckiego w TVN24 wyznał z rozbrajającą szczerością, iż ten gigantyczny kapitał zostanie w zasadzie wciągnięty w kampanię wyborczą Platformy Obywatelskiej w wyborach za 3 lata?
Pozwolę sobie tutaj na indywidualne zarzuty wobec Pana Tomczyka?
1. Skąd pewność, iż za 3 lata ci ludzie nadal będą czekać  w gotowości do działania?
2. Skąd pewność, iż wyborcy ci będą chcieli wspierać PO, która ich wcześnie zostawiła samym sobie?
3. Czy zdaje Pan sobie sprawę, iż część elektoratu negatywnego w stosunku do ZP reprezentuje np. Konfederację?

Ile czasu będziemy jeszcze zwodzeni wizją, nowego upudrowania opozycji, która będąc w stanie agonalnym bardziej myśli o własnym istnieniu, niż o niszczeniu przeciwnika bez którego w zasadzie istnieć nie może?
Ile wody jeszcze musi upłynąć w Wiśle, byśmy zrozumieli, że ruch obywatelski mogą stworzyć tylko obywatele (jak sama nazwa "obywatelski" mówi)?
Czy nadal będziemy czekać, na cudowne stworzenie za nas tego ruchu?
Czy chcemy mięć diabelską alternatywę wyboru mniejszego zła polegającą na przystąpieniu do ruchu, który nie myśmy tworzyli lub na ponownym wyborze PIS?
Jeżeli się nie obudzimy, to płonne będą nadzieje Pana Cezarego Tomczyka na uczciwe wybory parlamentarne za 3 lata.
Czas, by wydająca ostatnie tchnienia opozycja demokratyczna zrozumiała, że miłość i poprawności polityczną czas odwiesić na kołek i ostatnim wysiłkiem podjąć walkę metodami jakie narzuca przeciwnik. Demokratyczny język wróci, gdy znów nastanie demokracja. Innej drogi do demokracji nie ma. Mamy ten sam dylemat co solidarnościowi opozycjoniści. Gdyby przyjęli retorykę komunistów, to dziś nie wspominali byśmy czasów demokratycznych, gdyż demokracji byśmy nie znali, a z oknem podziwialibyśmy "socjalizm z ludzką twarzą".

Irytują mnie facebookowe zrywy. Nie wiemy, lub nie chcemy wiedzieć jak jesteśmy manipulowani. Krzyczymy "Żadnych podziałów! Idźmy razem!". Po co? Z kim? Po demokrację? Ze skrajną prawicą? Nie bądźmy naiwni! Czy wiecie, że najgłośniej krzyczą zwolennicy Konfederacji i skrajnej prawicy? To oni są najbardziej antyPIS. I to nie dlatego, iż są demokratami tylko wręcz przeciwnie. Bo ZP pod wodzą Kaczyńskiego i PIS jest za miękka. Stronnicy Kaczyńskiego roztoczyli przed łysymi radykałami wspaniałą dla nich wizję brunatnej dyktatury. Miała być współpraca prawicy, rozliczenia, kary, a tym czasem PIS chce swojej dyktatury i przejęcia ich elektoratu. Tak! To z nimi chcieliście walczyć o demokrację. Z ludźmi, którzy z chęcią powsadzali by was potem od obozów i więzień.

Spełniają się moje obawy. Niezwykle realne jest, iż władzę na szeroko pojętej prawicy przejmie radykał Ziobro, gdyż to on ma bliżej do brakującej części totalitarnej układanki w postaci wyborców radykalnych. Coraz bardziej zbliżają się dni, że nie tylko za inne poglądy niż brunatne będziemy bici. Zbliżają się też dni, gdzie tylko za bycie przeciwko tego typu brunatnym zachowaniom będziemy bici. Już dziś czuć zapach palonej Konstytucji i słychać na razie delikatny, choć narastający chrzęst twardych i równych kroków na szkle z witryn lewackich sklepów.
Nie bądźmy naiwni! Nie ma dyktatury z "ludzką twarzą"! Chcemy wybierać między Zjednoczoną Prawicą Kaczyńskiego, a Zjednoczoną Prawicą Ziobry? Czy tego chcemy? 

Opozycja, czyli gdzie podział się polski pozytywizm?

Wakacje minęły, a na polskiej scenie politycznej po stronie opozycji demokratycznej dalej trwa lato i czas beztroski. Patrząc na to nasuwa się pytanie, o niedawne, jakże huczne zapowiedzi pozytywistycznej pracy na rzecz konsolidacji i organizacji opozycji. Kto zostanie jej przywódcą? Czy w ogóle ktoś stanie na czele polskiej opozycji?

Obecna sytuacja polskiej opozycji nieodmienne przypomina "Lalkę" Bolesława Prusa. Mamy więc do czynienia z dwoma głównymi, ale jakże różnymi bohaterami. Z romantycznym Hołownią marzącym o tym, iż stanie się kimś na miarę Napoleona Bonaparte i będącym niepoprawnym pozytywistą Rafałem Trzaskowskim. Rzecki i Wokulski. Każdy z inny ma przepis na przyszłość, ale cele podobne. Mimo tego nie idą razem. Może to w tej różnicy jest siła?

W sierpniu 1980 roku społeczeństwo też było podzielone i spolaryzowane. My i oni. Komuniści i opozycja. Na opozycji też były podziały. Jedni chcieli radykalnych metod rozprawy z komuną przybierających formę romantycznego zrywu narodowego inny woleli łagodną pozytywistyczną walkę strajkami. Zaś jeszcze inny chcieli tylko "socjalizmu z ludzką twarzą". Historia pokazała, iż mimo tych podziałów odłożono na bok wynikające z nich animozje i diametralna większość ówczesnej opozycji wybrała formę strajków jako drogę do demokracji. Być może pomni niedawnych doświadczeń wojennych nie chcieli kolejny raz wykrwawiać narodu? A może pomni polskiej przeszłości nie chcieli karku giąć przed reżimem? Tak więc polski pozytywizm nie jedno ma imię, ale bardzo długą tradycję. Na gruncie polskiej krnąbrności i nieposłuszeństwa już dawno temu wyrósł bunt oparty na cierpliwości i pracy u podstaw. Co ciekawe, czas pokazał, że ta idealnie dopasowana do naszego charakteru metoda okazała się być najskuteczniejsza. Jako przykłady można podać polskie powstania. Wielkie i nagłe zrywy kończyły się spektakularnymi klęskami, które (o ironio!) świętujemy. To Powstanie Listopadowe, Powstanie Styczniowe i w końcu Powstanie Warszawskie. Zaś zrywy, których czas dojrzewał w ciężkich przygotowaniach trwały dłużej, ale przynosiły zwycięstwo przemilczamy. To II i III Powstanie Śląskie oraz Powstanie Wielkopolskie.

Czyż nie na bazie i pomni tej spuścizny w 1956 roku nie rozpoczęliśmy długiej drogi do wolności? Dopiero 24 lata po wydarzeniach czerwcowych udało się zadać pierwszy skuteczny cios komunie, ale udało się to dzięki ciężkiej pracy wojennego pokolenia. To dzięki temu pokoleniu powstało potem 21 postulatów strajkujących stoczniowców. To dzięki wytrwałości strajkujących podpisane zostały porozumienia ze władzą. I to w końcu dzięki nim komuniści musieli uznać powstanie wolnych związków zawodowych.

Co dziś z tego zostało? Z tych postulatów, porozumień? Patrząc na treść postulatów okazują się one być znowu w dużej części aktualne, ale starzy działacze strajkowy jakby już podstarzali nie mają zamiaru kolejny raz karku nadstawiać. I trudno im się dziwić, kiedy widzi się jak gnuśniejący naród, któremu starczy co ma, trwoni spuściznę pokoleń, obrastając w tłuszcz strachu. Trudno patrzeć na dzisiejszą opozycję, która skłócona, zajęta jest samą sobą i nie ma ni sił ni chęci stawać przeciwko z dnia na dzień, coraz bardziej jawnie poczynającej sobie dyktaturze. Nasza opozycja ma siłę, ale nie potrafi jej pokierować. Jest więc nie tyle bezsilna, co bezradna.

Czy urodził się już człowiek, który w przyszłości mając na tyle wielką charyzmę, by zjednoczyć naród przeciw totalitaryzmowi będzie potrafił poprowadzić ten naród do kolejnej pozytywistycznej rewolucji?

Być może odpowiedź znajdziemy właśnie w pamiętnych 21 postulatach. Postulatach, które dla dawnych opozycjonistów były swoistym testamentem. Dla nas zaś jest rachunkiem sumienia.

Białoruś jeszcze walczy.

Od kilku dni w wielu miastach i miasteczkach Białorusi odbywają się gwałtowne protesty. Nasz wschodni sąsiad znalazł się w politycznym klinczu, gdyż ani od dawna sprawujący władzę prezydent Łukaszenko, ani protestujący nie mają zamiaru ustępować. Czy jest coś, a może ktoś, kto rozwiąże tą sytuację.

Co najmniej jedna zabita osoba, kilkuset rannych i kilka tysięcy zatrzymanych. Oto bilans działań OMON-u w ramach pacyfikacji jeszcze pokojowych protestów opozycji białoruskiej. Żądania protestujących nie zmieniły się. Oczekują zrzeczenia się stanowiska przez Łukaszenkę, zaniechania brutalnego tłumienia protestu, wypuszczenia zatrzymanych i rozpisania nowych, demokratycznych wyborów prezydenckich. 

W poniedziałek nastąpił poniekąd ich przełom, gdyż stojąca na czele opozycyjnych sił Swiatłana Cichanouska w dość dziwnych okolicznościach opuściła nagle kraj uciekając na Litwę. Opublikowane w mediach jej przesłanie wygląda na wymuszone. Zarówno okoliczności nagrania (z wystroju wynika, że to siedziba CKW), jak i wygląd, mimika oraz fakt czytania z kartki przemówienia przeczy dotychczasowemu wizerunkowi tej charyzmatycznej kobiety. Wszystko wskazuje na to, iż jest to akcja białoruskiego KGB, które poprzez zastraszenie przywódczyni chce osłabić morale protestujących. Na razie opozycja nie zamierza zaprzestać protestów, a jednie chce zmienić ich formę ze względu na skalę represji.

Stojący po drugiej stroni barykad wznoszonych przez protestantów długoletni prezydent Aleksander Łukaszenko od 26 lat sprawuje de facto władzę dyktatorską. Od tego okresu również zręcznie lawiruje pomiędzy wymagającą Rosją, z którą jest związany militarnie i gospodarczo, a krajami zachodnimi, które próbują ucywilizować sankcjami szalonego satrapę. Łukaszenko nie chce bowiem ani zamykać się na Rosję, która (jak sam mniema) ochroni jego stanowisko i nie chce odtrącać wyciągniętej ręki Unii Europejskiej. Jako wytrawny długoletni już gracz na scenie politycznej Łukaszenko zachowuje się jak rasowy dyktator, który wie jak "zjeść ciastko i mieć ciastko" jednocześnie. Podobnie jak dyktator Korei Północnej stosuje szantaż wobec UE polegający na groźbie daleko idącej integracji z Rosją, gdyby Unia zaostrzała sankcje. Oprócz tego tymi samymi sankcjami wyciągnął już z Brukseli kilkaset milionów euro programów pomocowych. Jak zatrzymać Łukaszenkę w jego machiawelicznej grze?


Naturalnym partnerem Łukaszenki jest Rosja. Jej prezydent Władimir Putin dobrze wie, że może ten konflikt rozwiązać, ale nie ma zamiaru mieszać się w całą tą sytuację. Z jednej bowiem strony Łukaszenko gwarantuje mu niestabilny, ale jednak realny wpływ na białoruską politykę wewnętrzną i zewnętrzną. To Aleksander Łukaszenko, gwarantuje mu bytność tego kraju w sferze wpływów Rosji, będącym jednocześnie punktem styku z UE. Z drugiej jednak strony sprytny na swój sposób prezydent Białorusi nie chce całkowicie uzależnić swojego kraju od wielkiego brata. Dlatego więc Putin na swoim braku reakcji na wydarzenia na Białorusi paradoksalnie wygrywa.

Sytuację na wschodzie Europy może również uspokoić stanowcza reakcja Unii Europejskiej. Ta jednak zajęta kryzysem pandemicznym, pracą nad budżetem, kryzysem klimatycznym oraz postawą naszego kraju i Węgier nie zbyt chętnie spogląda na wschód. 
Niemrawe działania polskiej polityki zagranicznej, a nawet apel Donalda Tuska nie są w stanie przyspieszyć spotkania UE w celu uzgodnienia jednolitego stanowiska w sprawie białoruskiego zrywu. I o ile doraźnie sklecony list ostrzegający Łukaszenkę przed dalszą eskalacją sytuacji jest na razie tylko grożącym palcem Brukseli, o tyle dalsze zaostrzenie stanowiska mogą zablokować Węgry. Wiktor Orban również mający dyktatorskie ciągoty przy wydatnym wsparciu Putina, nie odważy się przyłożyć ręki do jakichkolwiek działań UE mogących uderzyć w jego mentora.
Unia może jednak chcieć ustanowić swoistego pełnomocnika do spraw Białorusi. Tym pełnomocnikiem mogłaby zostać Polska. Mogłaby tym ruchem powrócić do stołu przy którym rozgrywa się polityka zagraniczna Unii, a który to stół opuściła na własne życzenie.

Obecne działania naszego rządu wobec Białorusi mają bardzie charakter pohukiwania niż polityki argumentów. To bardzo dziwna sytuacja. Mając takie szanse odbudowania swojego zniszczonego wizerunku rząd naszego kraju w zasadzie nie zrobił nic konkretnego w celu uspokojenia sytuacji i rozpoczęcia dialogu Łukaszenki z własnym narodem. Przyjmuje więc chcą nie chcąc prorosyjską pozycję Węgier. Paradoksalnie polski rząd od chwili reelekcji prezydenta w niedemokratycznych wyborach sam wpędził się swoistą pułapkę. Wspierający niedemokratycznie wybranego prezydenta Dudę rząd polski utracił moralne prawo do reprezentowania demokratycznych wartości, unii demokratycznych państw. Oprócz tego rząd Morawieckiego, a faktycznie będący już właściwie dyktatorem Jarosław Kaczyński sam może obawiać się przeniesienia iskry protestów na polskie podwórko.

Nie pozostaje nam więc obecnie nic innego jak pokornie oczekiwać na reakcję wielkich tego świata po cichu licząc, że zrobią coś do czasu, gdy białoruska iskra polskiej nadziei zgaśnie. Możemy też wspierać niesamowicie charyzmatycznych sąsiadów w w mediach społecznościowych. To właśnie ich zryw może obudzić nasze społeczeństwo. Białorusini pokojowo walczą o demokrację przy piosence Jacka Kaczmarskiego "Mury", który to utwór stałą się hymnem tego zrywu. Zmienili jednak fragment refrenu na słowa, które mogą na dać dużo do myślenia. "Chcesz wolności, to ją weź!".

W drodze do demokracji.

Dziś od rana obywatele Białorusi głosują w niedemokratycznych wyborach prezydenckich. Nie mają nadziei na zwycięstwo wyborcze. Aleksander Łukaszenko jak każdy dyktator w sposób demokratyczny władzy nie odda, co już zapowiedział. Mimo tego nasi wschodni sąsiedzi mają coś co nam brakuje.

Dziś wszyscy stajemy się Białorusinkami i Białorusinami. Na fali wielotysięcznych protestów zmobilizowanych przez Swiatłanę Cichanouską, która po ewentualnej wygranej, natychmiast doprowadzi by do rozpisania nowych wyborów prezydenckich naród rozpoczyna nowy etap swojej walki o demokrację. Białorusini z nadzieją spoglądają na nas i cały wolny świat. Nie pragną interwencji. Pragną jedynie, by świat widział ich walkę, by widział jak poczyna sobie dyktatura po zniszczeniu demokracji.

To dla nas idealna lekcja. To jak lustro, w którym widać odbicie naszego sumienia. To lekcja historii i pokory wobec niej. Po kilku dniach nowego państwa z nowym prezydentem jasno widzimy jak rozwijać się będzie Polska i w którą stronę pójdziemy. Jesteśmy z Białorusią na tym samym wozie. Pomóżmy im jak tylko jeszcze możemy. Oni mają to czego nam brakuje. Mają charyzmę i dojrzałość polityczną. Oni nie wierzą w uczciwość wyborów, ale wierzą, że demokracja powróci. Oni teraz nie walczą o możliwość zrzucenia maseczek, czy swojego decydowania o zaszczepieniu się. Nie walczą o referenda, czy reformy. Oni walczę o swoją podstawową potrzebę. O wolność. Białorusini dobrze wiedzą, że przyjdzie im ponieść wysoką cenę za powrót demokracji, ale są gotowi ją ponieść. Jeśli im się uda, to nam tym bardziej. 

Pamiętajmy więc, że wolna Białoruś, to wolna Polska!

My, wykluczeni !

Wczoraj 7 sierpnia 2020 wszystko się zmieniło. To już nie jest Polska jaka pamiętamy. To już kraj jednej ideologii, jednej władzy, jednej ideologii i nas wykluczonych. Wyjętych spod prawa, gdzie prawo przestało nas chronić, gdyż jedna grupa zdecydowała, że jako zwycięscy mogą wszystko.

To co stało się wczoraj w Warszawie stanowi pewien kamień milowy w historii "dobrej zmiany" do jakiej doprowadziliśmy w 2015 roku, a potem w lipcu 2017. Od wczoraj zostaliśmy wykluczeni z grona społeczności, gdyż jako nieprawomyślni staliśmy się elementem niepożądanym. Mogło to by być zabawne, gdyby nie fakt, iż wykluczeni zostali także posłowie opozycyjni i prawnicy stający w obronie zatrzymanych. 
O ile niedawno wspieraliśmy Białorusinów w walce o demokrację jak naród znajdujący się w lepszej sytuacji dziś jesteśmy już w takiej samej sytuacji.

wiadomosci.radizet.pl

Znamienna jest data tych represji. Wystarczy spojrzeć na to co stało się w ostatnich dniach. 
I tak:
6 sierpnia - zaprzysiężenie nowego starego prezydenta,
7 sierpnia - Ziobro zapowiada zaostrzenie ustaw o NGO-sach, działacze PIS zapowiadają powrót do prac nad repolonizacją mediów, w Jachrance odbywa się specjalne, zamknięte posiedzenie PIS, wieczorem zatrzymano kilkadziesiąt osób w łapankach osób LGBT,
8 sierpnia - znany jest bilans zatrzymań. 46 osób zostało oficjalnie zatrzymanych (widome jest miejsce ich przebywania), 8 osób uznaje się za zaginione (nie wiadomo gdzie są przetrzymywane i co się z nimi stało). Utrudniony jest do nich dostęp prawników i posłów.

Oto bilans 2 dni nowego państwa. To bilans szaleńczej wizji obłąkanego nienawiścią człowieka pozbawionego skrupułów i na tyle charyzmatycznego, by pociągnąć za sobą masy. Brzmi jak charakterystyka Hitlera? I tak ma brzmieć! Głośno i wyraźnie w kraju narodowo-socjalistycznym o wyraźnych katolickich konotacjach.

Co nas teraz czeka? Obecnie PIS ma zasłużone wakacje. W końcu represje to ciężka praca.

Za niedługi czas Jarosław Kaczyński zrekonstruowawszy rząd dokręci śrubę partii Jarosława Gowina (Porozumienie), która jako współkoalicjant, czyli "przystawka" PIS zdaje sobie sprawę, że jej autonomia się kończy, gdyż nie ma dokąd uciec. Drugi współkoalicjant dobrze wie jaka jest jego rola i z niej się doskonale wywiązuje, a w zamian za zabranie jednego ministerstwa otrzyma sowitą rekompensatę za lojalność w postaci wolnej ręki w "reformach".

Potem Ziobro zabierze się za ograniczenie wolności funkcjonowania organizacji pozarządowych (NGO-sy). To te organizacje patrzą na ręce władzy i powiadamiają o wszelkich przypadkach łamania prawa powiadamiają media i zagraniczną opinię publiczną. To będzie przygotowanie do przejęcia mediów.

Kolejnym etapem rewolucji będzie wspomniana od dłuższego już czasu kwestia "dokończenia reform w wymiarze sprawiedliwości". Zostanie zmieniona struktura sądów, a to wymagać będzie nowego naboru sędziów. Tym razem jednak będą to wyłącznie lojalni władzy sędziowie. To oni będą dbali o to, by wszystko co zrobi władza było legitymizowane prawnie. Da więc pozory działania zgodnego z prawem.

Następny etap, to zastraszenie społeczeństwa. Poprzednie "reformy" wzmogą falę niezadowolenia rozpoczynając cykl tym razem ogólnopolskich protestów. Protesty te będą ostro, ale nie krwawo tłumione. Pamiętajmy, że NGO-sy już będą miały kaganiec, a sądy już będą legalizowały działanie władz. Tłumienie każdego protestu zastraszy społeczeństwo i może wprowadzić atmosferę bezsilności i bezradności.

Wtedy przyjdzie czas na dokończenie budowy nowego państwa. Zostanie najtrudniejszy punkt do realizacji. Jak przejąć media (uciszyć, by nie donosiły) tak, by społeczeństwo nie zauważyło tego?
I tego właśnie zastraszone już społeczeństwo może już nie zauważyć.

Powyższy scenariusz jest hipotetycznym opisem działań, ale dotychczasowe działania były nad wyraz przewidywalne (z małymi poprawkami), gdyż wynikały ze zwykłej logiki działania każdej władzy dążącej do dyktatury.
Z tejże logiki wynika też jasno, iż jeżeli społeczeństwo nie obudzi się ze swojej naiwności do wiosny przyszłego roku i nie pojmie, że politycy nie dadzą rady obronić demokracji, to czeka nas minimum kilkanaście lat totalitaryzmu, którego wielu z nas może nie przeżyć, a wielu nie dożyć powrotu demokracji.

Czas porzucić partykularne żądania związane z pandemią, szczepionkami, czy rozliczeniem masonerii. Koniec podziałów na demokratycznej opozycji. Podziały powinniśmy zasypać my, wszyscy wykluczeni, tym zmusimy do działania polityków. Gdy wróci demokracja (a wróci), wróci wolność słowa, a wtedy możemy organizować dowolne wiece z dowolnymi żądaniami byle zgodnymi z prawem. Czas na wejście na prom, który przewiezie nas przez wzburzoną polityczną rzekę na drugi brzeg zwany demokracją. Kto jej che niech się zabiera z nami. Ci którzy jej nie chcą znajdą na obecnym brzegu swój ideologiczny dom.

Scena to iście dziwna ..

Dzień dzisiejszy przejdzie do historii demokracji europejskiej. Oto w samym sercu Europy, w kraju będącym wzorem walki o demokrację stała się rzecz niesłychana. Po 5 latach niezatrzymanych przez nikogo zmian ustrojowych idących w stronę państwa autorytarnego. Po niekonstytucyjnie przeprowadzonych wyborach prezydenckich i niekwestionowanych w znaczący sposób przez nikogo, mieliśmy pierwszą ceremonię nowego państwa. Ceremonię zaprzysiężenia starego prezydenta nowego państwa.

Bez wątpienia zmierzamy w kierunku modelu autorytaryzmu wschodniego. Sprawdzony wielokrotnie sposób fałszowania wyborów, bądź doprowadzania metodami niedemokratycznymi do faktycznej bezkonkurencyjności w stosunku do panującej władzy zaczyna się sprawdzać także u nas. Z małą jednakże różnicą. W Rosji i na Białorusi taki model wykazuje raczej tendencję zmierzchową i narody tych krajów są już zmęczone tą upiorną zabawą w "demokrację". Nasi panujący jakby tego nie widzą, a być może milcząc w tych tematach mają nadzieję, że u nas owe zmęczenie pojawi się za wiele lat. 
Tu mogą się jednak mylić gdyż polskie społeczeństwo pilnie śledzi to co dzieje się u naszych wschodnich sąsiadów. O ile wsparliśmy Ukrainę o tyle podobnie będzie w Rosji i na Białorusi. Reasumując u nas ten model nie przejdzie i niezadowolenie nastąpi o wiele wcześniej.

Dziś jednak mieliśmy do czynienia z momentem, który do końca życia zapadnie nam w pamięci. Oto bowiem malarz, który miałby namalować obraz dzisiejszych obrad połączonych obu izb parlamentu ujrzałby niezapomniany widok. Po prawej stronie od niesamowitej, wręcz ekstatycznej radości koalicji rządzącej, przez narastającą złość Konfederacji, wymowne milczenie opozycji centrowej po tęczową dezaprobatę lewicy. Szkoda jednak, że ławy opozycji (nie licząc lewicy) były puste. Oglądanie tej ceremonii winno być obowiązkowe tym bardzie teraz, kiedy powstała nieświadomie scena wszelkich emocji była by swoistym memento dla opozycji. Byłoby niemym krzykiem: Dlaczego nie wspieraliście protestów? Dlaczego egoistycznie uważaliście, że dacie sobie sami radę z PIS? Dlaczego byliście tak naiwni? Czy stać was obecnie tylko na niemy protest garstki posłów trzymających w ręku Konstytucję RP? Czy już tylko na to was stać lub czy na to tylko pozwala już wam władza?

Kiedy nastąpił szczyt tego kuriozum i nowy stary prezydent składał przysięgę dochowania wierności Konstytucji było to nie jak dotychczas uderzeniem w twarz opozycji, ale wręcz nokautem. Oto bowiem prezydent, który przez 5 lat łamał Konstytucję przysięga na nią. Rację miał więc wypowiadający się po ceremonii Kamil Bortniczuk. Ten członek Zjednoczonej Prawicy (Porozumienie) powiedział, że teraz opozycja kwestionuje i ma focha, a przecież prowadzili kampanię prezydencką by w końcu brać udział w tych niekonstytucyjnych wyborach. Czyli niejako zgodzili się na nie.
Czyż nie jest to prawdą?

Teraz stoimy przed latami niespokojnej polityki i przykręcania śruby, co niechybnie zakończy się kolejnymi z góry wygranymi wyborami, której już teraz były farsą. Parafrazując niegdysiejsze słowa Marka Jurka: nie ważne będzie, czy Polska będzie bogata, czy biedna. Ważne, że będzie narodowo-katolicka. Można więc już rzec, że ostatnie uczciwe wybory odbyły się w tragicznych warunkach w 2010 roku. Wybory w 2015 roku nosiły już znamiona zewnętrznej ingerencji w przebieg kampanii, co można było też widzieć w kampaniach w Austrii, Wielkiej Brytanii, Brazylii, czy USA. Potem zaś (czyli w 2020 roku) przynajmniej w Polsce z racji skuteczności działania te zostały powtórzone. I nie jest istotne (jak mówił Donald Tuska) jakim alfabetem instrukcje były pisane. Istotne jest, że czas się przyzwyczajać do ostrej walki z ludźmi kultywującymi politykę siły, nierzadko ubranych w dziwnie znane nam z historii uniformy. Tylko, że teraz będziemy mogli liczyć tylko na siebie, a nie na prawo, które miałoby nas chronić. Zarówno cała machina represyjna państwa jak i wymiar sprawiedliwości stać będzie paradoksalnie po stronie silniejszych.

Obserwując dzisiaj orszak jakim przyjechał stary nowy prezydent na swoje zaprzysiężenie można było  przeżyć niemały zawód. Jeżeli Duda ma taki orszak, to Kaczyńskiego powinni wnieść w lektyce. A jednak nie.

pap.pl

Znamiennym momentem dzisiejszej ceremonii było też przemówienie prezydenta w którym jak 5 lat temu nawoływał do pojednania i szacunku. Jednak teraz nie było tyle braw co 5 lat temu. Było jednak widoczne zadowolenie samego prezesa partii rządzącej. Spod obowiązkowej maseczki ochronnej wyzierał niezmiennie bezzębny, szyderczy uśmiech człowieka, który zmienił oblicze współczesnej Polski na takie jakie sobie wymarzył.

Teraz kolej na Was. Czy Białorusi uda się powrót na demokratyczną drogę?

Już w najbliższą niedzielę odbędą się wybory prezydenckie na Białorusi. Wszystko jednak wskazuje na to, iż wybory będą miały jednak charakter podobny do naszych z 12 lipca 2020 roku. Zapełniają się więzienia opozycjonistami, pacyfikowane są demonstracje, a zarejestrowanie jakiegokolwiek kontrkandydata dla rządzącego prezydenta graniczyło z cudem.

Od ponad 20 lat nasz duży, wschodni sąsiad boryka się z dyktatorskimi rządami Aleksandra Łukaszenki, który od tego czasu piastuje niepodzielnie stanowisko prezydenta. Ten były sowchozowy i kołchozowy działacz z czasów radzieckich od 1994 rządzi Białorusią za pomocą dekretów. Umożliwia mu to konstytucja tego kraju, gdzie panuje ustrój prezydencki oparty o zamiany w tejże konstytucji przeforsowane przez samego Łukaszenkę w 1996 i 2004. O ile w 1996 roku zmiany dotyczyły odejścia kraju od ustroju demokratycznego, o tyle zmiany przeprowadzone w 2004 roku dały Łukaszence w zasadzie dożywotnie rządy w kraju. 

Od kilku już lat na Białorusi dało się zauważyć wzrastające niezadowolenie z rządów dyktatora. W 1994 roku zdobył on władzę pod hasłami dobrobytu, który będzie budowany poprzez ściganie korupcji, rozliczenie przestępców i nawiązanie ścisłej współpracy z Rosją. Rosja zaś była wtedy zainteresowana swoistym "zakupem" Białorusi, toteż hojną ręką szafowała funduszami wsparcia dla sąsiada. Od pewnego czasu stosunki między Białorusią a Rosją zaczęły się psuć, gdyż bogata (na swój sposób) Rosja coraz bardziej zawłaszczała białoruski system ekonomiczny. Sytuacja ekonomiczna zaczęła się więc psuć i prysło wcześniejsze zauroczenie rządami Aleksandra Łukaszenki. Dziś kraj ten boryka się z wieloma problemami ekonomicznymi. Wzrasta w szybkim tempie inflacja i spada dochód narodowy (ten jest 3 raz niższy niż w Polsce).

Na Białorusi opozycja w zasadzie nie istnieje, a organizacje, które oparły się rządowym czystkom są poprzez skuteczne działania administracji prezydenta bardzo podzielone. Odbywające się się wybory parlamentarne i prezydenckie są w zasadzie farsą, gdyż (jak w naszym kraju) organizowane i nadzorowane są przez instytucje, na które bezpośredni lub pośredni wpływ ma prezydent. Duża część Polonii mieszkającej na Białorusi tradycyjnie już wspiera wszelkie ruchy opozycyjne za co od dłuższego już czasu jest prześladowana. W chwili obecnej Polacy na wschodzie w zasadzie pozostawieni są własnemu losowi, gdyż obecny nasz rząd drastycznie obciął fundusze na wsparcie Polonii na Białorusi. Odczuła to bezpośrednio wolna telewizja białoruska Biełsat i bezpośrednio same organizacje polonijne.

rmf24.pl

Także sama opinia publiczna w Polsce bardzo mało wie na temat walki narodu białoruskiego o powrót demokracji. Dzieje się to za sprawą bardzo małego nagłośnienia tematu przez media. Według instytucji badawczych i ekspertów wynika to z faktu, iż ciszą wokół tego co dzieje się i będzie się działo na Białorusi jest zainteresowana Rosja. Ma one swoje żywotne interesy w tym kraju i jego zależność (mimo, że dość dyskusyjną) gwarantuje jedynie kolejne zwycięstwo Łukaszenki. 
Uderzające jest mimo to milczenie naszych władz, którym sytuacja Białorusi historycznie powinna być bliska. Władza jednak milczy, za czym prawdopodobnie czai się strach przed możliwością zaistnienia podobnej sytuacji i niepokojów w Polsce. Tym bardziej, że jeżeli Łukaszenka posunie się do kolejnego fałszerstwa wyborczego, to możemy mieć do czynienia z białoruską wersją Majdanu. Jednak nie wiadomo jak wtedy zareaguje Rosja?

Naszym obowiązkiem, jako narodowi będącemu w podobnej sytuacji jest więc wsparcie dla białoruskiej opozycji. Tak jak my pokładamy nadzieję w Rafale Trzaskowskim tworzącym nowy ruch mający wywalczyć powrót demokracji tak dla Białorusinów jest tą postacią jest Swiatłana Cichanouska. Obecna presja opozycji na Łukaszenkę, by wybory były uczciwe jest olbrzymia. Na spotkania Cichanouskiej z wyborcami przychodzi niewyobrażalna dla nas ilość blisko 60 tysięcy osób.
Jeśli widzimy więc analogię pomiędzy nasz sytuacją, a sytuacją na Białorusi pomóżmy tamtejszej pozycji. Wspierajmy choć dobrym słowem profile opozycji na mediach społecznościowych, dając im do zrozumienia, że to oni teraz mogą obudzić z letargu swoim działaniem i nasz naród. Teraz oni bądź co bądź przejęli od nas pałeczkę pioniera demokratycznych zmian. 
Według ocen przeprowadzonych w 2014 roku przez The Economist Intelligence Unit, Białoruś jest państwem o reżimie autorytarnym. Patrząc więc z dumą na walkę Białorusinów, uczmy się od nich. Pamiętajmy, że wolna Białoruś i Ukraina, to wolna Polska.

Wierzyć, czy wiedzieć? Potęga propagandy.

Joseph Goebbels mimo swej zbrodniczej działalności oraz fizycznym ułomnościom przez historyków zwany był (i jest do dziś) "geniuszem propagandy". To jemu przypisuje się słynne stwierdzenie "Kłamstwo powtórzone tysiąckrotnie staje się prawdą" i drugie znamienne "Im większe kłamstwo, tym ludzie łatwiej w nie uwierzą". Czy z tego bierze się tak wielkie znaczenie kłamstwa i  tak wielka siła propagandy?

Każdy rząd totalitarny przykłada ogromną wagę do sposobu oraz formy przekazu informacji. To dlatego wszyscy dyktatorzy jako jeden z pierwszych celów obierają sobie opanowanie mediów. Bądź co bądź nie na darmo media zwane są czwartą władzą.
Czy więc jest informacja, a czym propaganda? Skąd bierze się kłamstwo medialne i jakie ma znaczenie?

Informacja, to mająca raczej pozytywne zabarwienie postać wiadomości. Odbiorca przyjmuje ją jako rzetelną bądź w miarę rzetelną, gdyż pochodzi z wiarygodnego źródła.
Inaczej sprawa wygląd w przypadku propagandy. Mimo, iż wiadomość propagandowa pochodzi z oficjalnego źródła zazwyczaj nie jest rzetelna, ale za to natarczywa. Innymi słowy propaganda, to właśnie kłamstwo powtarzane tysiąckroć. I choć faktycznie kłamstwo to nie staje się prawdą, to w oczach określonej grupy odbiorców zyskuje taki właśnie oczekiwany przez nadawcę wydźwięk.

Dlaczego tworzy się takie przekazy? Przekaz jest towarem, którym można handlować. Tak więc rynek informacji (w tym propagandy) rządzi się tymi samymi prawami, co inne rynki ekonomiczne. Rządzi na nich prawo popytu (zapotrzebowania) i prawo podaży (czyli możliwości stworzenia). Innymi słowy jeżeli jest zapotrzebowanie na daną informację, to taką informację się tworzy. 
Idealną atmosferą dla propagandy i w związku z tym wszelkiego rodzaju fake newsów jest nasze lenistwo (nie weryfikujemy informacji) i naiwność (oparta na ślepej wierze).

Może to być więc np. brak lub skąpa ilość oficjalnych informacji w danej kwestii powodujący, że odbiorca sam sobie dopowiada resztę korzystając z sugestii nadawcy. Może to być chęć władzy do wywołania za pomocą fake newsów określonych zachowań odbiorców (nienawiści, strachu, itp.). Może to być w końcu zamiar podtrzymania w odbiorcach wiary, czy morale.

Aby nie być gołosłownym warto przytoczyć kilka najbardziej reprezentatywnych przepadków, które pozwolą na ogólny przegląd mechanizmu funkcjonowania i skutków manipulacji informacjami będącymi cechą propagandy.

LGBT - od kilku lat jest to niejako temat dyżurny podtrzymujący wyraźny podziały między elektoratem prawicowym, a lewicowym. W mediach pojawiają się więc wrzutki mówiące np. o pobiciach jakie dokonali "działacze" LGBT. Zwróćmy uwagę, że ruch LGBT został zinstytucjonalizowany. Dodano mu fikcyjne struktury, bojówki i ideologię. Dlaczego? Pamiętajmy, iże elektorat tradycyjne prawicy to ludzie o niższym wykształceniu i nie potrafią oni wyobrazić sobie jak można być luźno związanym z jakimś ruchem. Indywidualizm jest dla nich pojęciem abstrakcyjnym.

Żydzi - nieśmiertelny nośnik negatywnych emocji dla skrajnej prawicy. Bez tego uosobienia zła oraz emigrantów skrajna prawica w zasadzie nie miała by racji bytu. Co ciekawe, członkowie (gdyż skrajna prawica to silna hierarchia i organizacja) nie biorą pod uwagę słów Romana Dmowskiego, iż prawdziwy patriota uczy się kochać swój kraj, a nie nienawidzić obcokrajowców. 
Z racji filozofii funkcjonowania PIS, która mówi "nic na prawo od PIS", partia ta cały czas czyni awanse w stosunku do skrajnej prawicy, przy czym nie przeszkadzają im ludzie pokroju Korwina-Mikke czy Brauna, z których gotowi są uczynić nawet neofitów, by utrzymać większość w sejmie lub odzyskać większość w senacie.

Antyszczepionkowcy - uznawani przez największe partie prawicowe za "pożytecznych idiotów", których można wykorzystać w dowolnym momencie do prawie dowolnych celów. Jako, iż są wyznawcami teorii pseudonaukowych bliżej im do prawicy i przez prawice są częściej używani.
Przykładem są protesty na początku maja. Prawica w mediach społecznościowych próbowała dołączyć do wszystkich opozycyjnych protestów przedstawicieli antyszczepionkowców, i próbując je ośmieszyć. Antyszczepionkowcy chętnie przystawali na to, gdyż zbliżał się z kolei termin międzynarodowego protestu tego ruchu, a każdy rozgłos się wtedy przydawał. Spójrzmy, że obecnie ruch ten jakby zniknął z przestrzeni publicznej (nie licząc wpadki prezydenta, do której to niezręcznie mu się przyznać).

Najświeższy przykład to pandemia. Prawica wraz ze znów używanym ruchem antyszczepionkowym kwestionuje istnienie pandemii. Słynne było propagandowe stwierdzenie premiera i prezydenta o opanowaniu i wygaszaniu pandemii. Dzięki manipulacjom wiedzą naukową można było zmobilizować starszych, bardziej zagrożonych zakażeniem ludzi do udziałów w wiecach i wyborach. Odpowiednie zmanipulowanie stwierdzeniami pseudonaukowymi spowoduje, iż podatni na takie teorie ludzie szybko uwierzą jednak w jej istnienie. To zaś może się przydać od usprawiedliwienia wprowadzania ograniczeń wolności społeczeństwa.

Jak widać w celach propagandowych można w zasadzie dowolnie manipulować wiedzą i generować fake newsy, by kontrolować i moderować emocje związane ze wszelkimi wydarzeniami. Pamiętajmy, że to my jesteśmy adresatami tych działań. Także na demokratycznych mediach społecznościowych (grupy, witryny, fora) takie wrzutki się zdarzają i każdy z nas użytkowników może to potwierdzić. Miejmy świadomość, iż najwięcej manipulacji informacją odbywa się w sieci, gdzie można to zrobić w sposób masowy przy minimalnych kosztach. To właśnie ich siła "masowego rażenia" czyni z nich tak okupowane przez trolli źródło wątpliwej wiedzy.

Dlatego nie wierzmy, we wszystko co czytamy. Weryfikujmy informacje w różnych źródłach (zarówno prawicowych, centrowych jak i lewicowych). Dzięki temu zyskamy szersze spojrzenie na dany problem i staniemy się de facto pogromcami głupoty, a także pogromcami trolli. To doskonały drobny wkład jaki możemy wnieść w proces powrotu demokracji i praworządności do naszego życia, a także do wymiernej eliminacji nienawiści będącej dzieckiem głupoty.

Dzieci "dobrej zmiany", czyli "Teraz, k...wa, my!"

Wszystkie bez wyjątku partie w Polsce, cechuje podobne zachowanie po wyborach. Gdy opadnie bitewny kurz wyborów rozpoczyna się podział łupów. Zaraz po tym zaczyna się wielka czystka, by jak najszybciej obsadzić rządowe stanowiska nie tyle ludźmi mądrymi, co lojalnymi. Jak więc można nazwać rodzimych, politycznych zwycięzców skoro słynny teoretyk wojny Carl von Clausewitz mówił, iż kulturę zwycięzcy można określić po jego zachowaniu wobec pokonanego?

Na początek jednak nieco historii. O ile wszyscy chyba wiedzą co oznacza "dobra zmiana" o tyle młodsza część czytelników nie wie co to jest "Teraz, k...wa, my!" w skrócie zwane TKM. Autorstwo skrótu przypisywane jest nikomu innemu, jak... Jarosławowi Kaczyńskiemu. On to w 1997 w wywiadzie dla Gazety Wyborczej (tak, tej Gazety Wyborczej) stwierdził, iż nie będzie startował do wyborów parlamentarnych z list współtworzonej przez niego partii AWS. Tłumaczył, że w łonie samej partii utworzyła się właśnie frakcja TKM, która miast zmieniać kraj koncentrować się będzie na stanowiskach i apanażach. 
To prawda. Kaczyński swego czasu rozpowszechniał tego typu poglądy. I na tle tego co dziś prezentuje samym sobą oraz co prezentują członkowie partii, której jest wodzem, jak również wszyscy inni "krewni i znajomi królika", brzmi to jak słaby żart. A jednak.

Jak już wcześniej pisałem w zasadzie wszystkie polskie partia noszą grzech pierworodny w postaci nepotyzmu, kolesiostwa i kumoterstwa, jednakże to co obecnie prezentuje partia mylnie zwana Prawem i Sprawiedliwością woła o pomstę do nieba. Na samym początku obecnej kadencji, tzn. w 2015 roku jeszcze starano się to jakoś kamuflować, zaś wyskok w postaci Misiewicza udało się w miarę sprawnie zamieść pod dywan. Do dziś jednak postać Misiewicza pokutuje właśnie jako uosobienie niekompetentnego, pozbawionego wpływów i pisząc wprost idioty na stanowisku. W zasadzie do dziś nie wiadomo dlaczego został on rzecznikiem MON oraz szefem gabinetu politycznego. Krążą różne pogłoski. Póki co mamy kolejny kwiatek w postaci Edmunda Jannigera. To kolejny jurny młodzieniec, który u boku ministra Antoniego Macierewicza zrobił karierę, gdy w wieku 20 lat został doradcą ministra.

Skąd się bierze jak to mówiono za nieodżałowanej pani premier Szydło "Bizancjum". Otóż polską klasę polityczną z każdej strony sceny cechuje specyficzna postkomunistyczna moralność zwycięzcy. Po wyborach opada maska moralnych okowów i rozwijają się macki, które szczelnie oplatają wszelkiego rodzaju instytucje i spółki skarbu państwa, które jak gdyby powstały tylko po to, by dawać solidne wypłaty ludziom, którzy absolutnie nie mają nic wspólnego z zakresem działania tychże instytucji, czy firm. Po prostu są lojalnymi członkami partii nagrodzonymi przez aktyw "należną im" (znów zaczerpnąłem ze złocistych cytatów premier Szydło) synekurą, lub są znajomymi lub przyjaciółmi lokalnego barona partyjnego, bądź jego rodziny.

By nie być gołosłownym z najbardziej charakterystycznych tego typu postaci, które w ostatnim czasie zrobiły karierę typu "Z chłopa - król" wymienić można:
- Wojciecha Jasińskiego - niegdyś w PZPR, potem wraz z braćmi Kaczyńskimi zakładał Porozumienie Centrum. Jako członek "zakonu" (najwierniejsi z wiernych) PC zarządzał słynną spółką "Srebrna". Dziś znany z bycia etatowym członkiem zarządu w Orlenie, Energii, czy PKO BP,
- Kamil Kamiński - dobry znajomy i współpracownik Zbigniewa Ziobry. Wiceprezes Tauronu.
- Daniel Obajtek - swego czasu legendarny wójt Pcimia, który poniekąd upokorzył Donalda Tuska. Przykleiwszy się potem do Beaty Szydło rozpoczął iście dyzmowską karierę stając się najpierw prezesem Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, a potem prezesem Orlenu (Można? Można!),
- Janusz Kowalski - bliski współpracownik Patryka Jakiego. Najpierw członek zarządu PGNiG, potem KGHM i Poczty Polskiej, następnie zaś w zarządzie Państwowej Wytwórni Papierów Wartościowych. W końcu został wiceministrem aktywów państwowych,
- Grzegorz Kądzielawski - kiedyś radny z ramienia PIS, potem wyrzucony z partii związał się z partią Jarosława Gowina. Obecnie wiceprezes Grupy Azoty,
- Mariusz Grab - protegowany Joachima Brudzińskiego. Kiedyś członek zarządu województwa zachodniopomorskiego z ramienia PIS, obecnie wiceprezes Grupy Azoty. Jest także członkiem rady nadzorczej Kemipolu (firmy będącej w grupie Banku Ochrony Środowiska).

Wiele by jeszcze takich osób wymieniać. Aby uzmysłowić skalę TKM wystarczy przypomnieć, że oprócz wymienionych tutaj kilku firm skarb państwa (czyt. Zjednoczona Prawica) włada jeszcze takimi firmami jak PZU, Lotos, Polski Holding Nieruchomości, PGE, TVP SA, Enea SA i wiele wiele innych. To może nam uzmysłowić jak gęsto szafuje się nagrodami za pieniądze podatnika w spółkach skarbu państwa. Dodatkowy, gwałtowny wzrost znajomych w zarządzie będzie widać po wyborach, gdzie będą oni traktować spółki jako spadochrony po przegranych wyborach. Wystarczy przecież jeden dzień być na stanowisku, by otrzymać sowitą odprawę. Należy też zaznaczyć, że między innymi za pomocą spółek skarbu państwa finansowana była kampania wyborcza Andrzeja Dudy i bieżąca działalność partii rządzących. Odbywa się to za pomocą systemu darowizn, będących swoisty haraczem od obsadzonych członków zarządu. Proceder ten opisało szeroko na swoich stronach oko.press.

Aby uzmysłowić jak daleko posunęła się degeneracja polskiej klasy politycznej należy tutaj przytoczyć historię Zyty Gilowskiej. Była ona wiceprzewodniczącą Platformy Obywatelskiej, kiedy w maju 2005 roku odeszła z partii w atmosferze skandalu. Zarzucono jej, że zatrudniła w biurze poselskim swoją synową oraz finansowała pracę swojego syna jako doradcy prawnego. Wszystko z pieniędzy przeznaczonych na prowadzenie biura.
Cóż. Czasy się zmieniły i skala nepotyzmu również. Obecnie nie liczy się synekur znajomych w tysiącach, czy nawet setkach tysięcy złotych. Liczy się w milionach co miesiąc wypływających z budżetu państwa. A wszystko to w imię nieśmiertelnej zasady sygnującej moralność rodzących się nowych elit: "Teraz, k...wa, my!"

Obywatel kontra dyktatura. Czy jest bez szans?

Dyktatura nie jest zjawiskiem unikalnym. W zasadzie każdy kraj na przestrzeni swojej historii w taki, czy inny sposób zetknął się z dyktaturą w różnej postaci. Czasem był to ustrój narzucony przez okupanta, a czasem dyktatura ta wyrosła na fundamencie rozchwianej, rodzimej demokracji. Dyktatura nie jest też końcem świata, o ile nie jest tyranią, a więc swoją najokrutniejszą wersją.

Polityka w Polsce ma to do siebie, iż  nie ma u nas kontynuacji działań. Każda partia wygrywając wybory chce urządzać po swojemu. I choć swoistym kuriozum jest to, że czasem partia ta już była u steru władzy, to mimo wszystko wrze w niej poczucie rewolucyjnej misji. Nie inaczej jest obecnie. Biorąc jednak pod uwagę z rzadka w Polsce widziane rządy kontynuacji, uznaje się jej brak za niedojrzałość polityczną. Niedojrzałość ta jest immanentną cechą np. niewykształconych w pełni, lub często przerywanych totalitaryzmem demokracji.

Dyktatura sama w sobie jest również ruchem rewolucyjnym i jako taka burząc ustalony wcześniej porządek niszczy poczucie stabilności i bezpieczeństwa narodu. Ten właśnie czynnik destrukcji jest motorem wszelkich buntów przeciw rządom autorytarnym.

Człowiek ze swej natury ma doskonałą zdolność do przystosowania się. To ona umożliwiła nam odkrywanie i zasiedlanie nowych lądów, a obecnie umożliwia nam np. emigrację, gdzie potrafimy doskonale asymilować się w zgoła całkowicie odmiennym obyczajowo społeczeństwie. Owa zdolność przystosowania pomagała nam również dostosować się do zmieniających się warunków zarówno w demokracji jak i podczas rządów totalitarnych. Polacy w swej historii nie raz dowiedli tego, iż nie dość, że przystosowali się do niekiedy krwawych rządów, to potrafili również rozwinąć ruch oporu pozwalający przetrwać biologicznej substancji narodu do wyzwolenia.

Jest to możliwe dzięki temu, iż każde rządy totalitarne opierają się na tych samych zasadach dających podobne efekty. Tak więc każda dyktatura oprócz tego, iż opiera się na sile aparatu państwa, bądź militarnej sile państwa musi mieć wsparcie w narodzie (ktoś musi o nią walczyć). Oprócz tego potrzebuje pieniędzy do finansowania struktury rządowej i do tego musi nawiązać kontakty handlowe z krajami o podobnym ustroju. Własna gospodarka zazwyczaj doprowadzana jest do ruiny i ledwie wystarcza do tego celu. Efektem tego jest powszechnie panująca bieda, która stopniowana jest wyłącznie lojalnością wobec rządu. I tak buntownicy tworzą warstwę najbiedniejszą, po nich nieco zasobniejsi są obywatele obojętni, zaś popierający rząd mają zapewnioną nieco lepszą egzystencję. Najbogatszą kastą, są rządzący. U nich poziom życia zdecydowanie się poprawił. 

Te zależności socjologiczne związane są z procesem akceptacji, który nie jest jednoznaczny z przystosowaniem się. Na własnym przykładzie wiemy, iż można do czegoś się przyzwyczaić, ale nie akceptować tego. Tak też dzieje się wśród obywateli. O ile do ogólnie panujących warunków można się przyzwyczaić, o tyle bezpośrednie zagrożenie egzystencji (np. represje, czy głód) powoduje narastanie buntu. Nie godzimy się więc z tym co zburzyło nam w drastyczny sposób nasz, bezpieczny i w miarę ugruntowany sposób życia.

Na chwilę obecną obywatele nie odczuwają jeszcze bezpośrednio zagrożenia swojej egzystencji. Poziom zamożności na razie znacząco się jeszcze nie zmienił, a i represje nie są jeszcze dotkliwe. Powoduje to swoisty marazm na zasadzie "jest jak jest". Wie o tym również mający ciągoty totalitarne rząd, który swoimi zmianami rzeczywistości testuje nasze nastroje. Tak więc, przy większym oporze wycofa się, by określoną zmianę przeprowadzić ponownie w zawoalowany dla obywatel sposób robiąc na dodatek kolejny krok naprzód. W ten oto sposób, czyli wolno aczkolwiek konsekwentnie rząd będzie ograniczał nam wolność.

Jednakże w swoich poczynaniach dojdzie do momentu, gdzie określonej zmiany nie przeprowadzi już niezauważenie. Może to być np. upaństwowienie prywatnych firm lub ograniczenie praw mediom niezależnym, wśród których każdy ma swoje ulubione. To już spowoduje opór, który władza będzie musiała w jakiś sposób zdławić.
Wspomniana wcześniej natura człowieka pchnie go najpierw w kierunku biernego oporu, czyli zagrożeniem bojkotu złamanych mediów, potem protestu (demonstracje takie jak np. obecnie na Węgrzech). Jeżeli te działania nie powstrzymają władzy nastąpi chwila złudnego spokoju będącego ciszą przed burzą. Będzie to moment, gdzie środowiska opozycyjne będą musiały się porozumieć, by porzuciwszy swoje partykularne cele bronić podstaw demokracji (de facto zapewniającej ich istnieniu). Opozycja pod swoimi sztandarami zmobilizuje społeczeństwo doprowadzając do wybuch wielu protestów mających formę demonstracji w wielu miastach kraju. O ile władze nie zatrzymają się w ich działaniach, to wkrótce wybuchną o wiele większe manifestacje, które służby będą chciały siłowo zdławić. To spowoduje reakcję manifestantów i starcia z policją. To zaś z kolei spowoduje dodatkowe represje nałożone na manifestantów i rozpoczęcie nakręcania spirali przemocy. Proces ten zazwyczaj prowadzi do zbrojnego powstania i wojny domowej, gdyż o ile służby siłowe zdadzą celująco swój egzamin z lojalności, o tyle władza zrozumie, że ma jakieś poparcie w narodzie. I nie będzie istotne to, że będą to w większości obywatele żyjący na względnie dobrym poziomie, czy członkowie służb siłowych. Dla władzy zacznie liczyć się siła, gdyż zostanie przekroczona cienka granica między naginaniem prawa i pozorem demokracji, a narastającą dyktaturą opartą na brutalnej na sile. Władza zauważy wtedy skuteczność siły, a co gorsza skuteczność rozwiązań siłowych zauważy również opozycja.

Widać więc, że prócz walki o powrót demokracji musimy dbać o to by ta walka nie zmieniła się w przelew krwi. Miejmy też świadomość, że po pewnym czasie i rządzący przestaną zauważać tą zależność w swym ślepym pędzie ku władzy absolutnej.
Obecnie naszym obowiązkiem jest edukować, by oddalić widmo przelewu krwi. Jak widać po wynikach wyborów młodzi ludzie nie godzą się z różnych powodów na rozwiązania narzucane przez władze. Ich słabością jest własna zapalczywość i energia zamknięta w złości, która źle ukierunkowana może doprowadzić do tragedii. Zagrożeniem dla młodych ludzi jest również to, że pojęcie przelewu krwi jest im jedynie znane tylko z zajęć w szkole i mediów zakłamujących dramatyczne okresy.

Tak więc naszym obowiązkiem i powinnością w dobie dyktatury jest organizowanie i edukacja młodego pokolenia o tym czym jest demokracja, czy totalitaryzm oraz powstrzymywanie się jak długo to możliwe od przemocy. Musimy dbać o to, by nie upodabniać się do rządzących w swym zacietrzewieniu. Musimy również wykluczać  nienawiść w dialogu z rządem.
Póki co nic nie wskazuje na to, by w najbliższym czasie władza posunęła się do naruszenia czegoś co sprowokuje opozycję do znacznego oporu, ale pamiętajmy, że ten dzień nadejdzie. Odrzućmy więc emocje, gdyż paradoksalnie jak pokazuje historia by zwyciężyć w walce z aparatem totalitarnego państwa należy opierać się na racjonalnej ocenie faktów. Ta sama historia pokazała, że dzięki temu byliśmy w stanie pokonać każdą dyktaturę. Czy jednak kolejny zakręt naszych dziejów nauczy nas szacunku do wolności?

Ideologia PIS i rogata dusza Polaka.

Od zarania dziejów każdy ustrój autorytarny łamał kręgosłupy polityczne i moralne obywatelom rządzonego kraju spychając przy tym człowieka do roli trybiku w wielkiej politycznej machinie dyktatu idei nad człowiekiem. Gdzie wobec tego jest miejsce Polaka w panującej obecnie ideologii? Czy partia rządząca wychowa sobie nowego, ślepo zapatrzonego zwolennika?

Od kilku lat rządząca cierpliwie zmienia otaczającą nas rzeczywistość. Schemat zawsze jest ten sam. Jakaś wrzutka w sejmie (poprawka ustawy posuwająca dyktat PIS o jeden krok do przodu) przemycona na nocnych obradach komisji, która po przegłosowaniu zostaje przyjęta do głosowania na posiedzeniu sejmu. Rano owa poprawka zostaje przegłosowana standardowo przegłosowana przez PIS-owską większość, potem senat odrzuca poprawkę, a sejm ponownie ją przyjmuje i prezydent z automatu podpisuje. W przypadku ogromnego hałasu opozycji, czy co bardziej światłej (niepokornej) części społeczeństwa PIS wycofuje poprawkę, lub wetuje ją prezydent. I od nowa PIS wrzuca poprawkę, która tym razem posuwa "dobrą zmianę" o dwa kroki do przodu, a reszta procedury taka sama.
Tak o to stopniowo tresowani pozwalaliśmy władzy na coraz większe zawłaszczanie naszej wolności. Krok po kroku. Cierpliwie. Aż obudziliśmy zdziwieni, że rządząca partia wie o nas wszystko i o wszystkim decyduje, gdyż ma w swoim ręku całkowitą władzę.

Każda dyktatura posługuje się tą samą zasadą i za każdym razem jest jej potrzebny naród złożony z jednostek ślepo posłusznych ideologii dążącej do jedynie słusznego celu. Jaki jest cel obecnej władzy? Taki sam jak wszystkich innych reżimów. Bezkarność w okradaniu ogłupionego pospólstwa i niezmiernie dostatnim życiu na jego koszt. Jednak nasuwa się tu wątpliwość. Jak władzy udało się poskromić duszę Polaka mającego za sobą obalenie komunizmu? Jak mogło się to tak szybko odbyć?

Naród polski padł pastwą własnego sukcesu gospodarczego. Od wielu lat byliśmy stawiani za wzór kraju, który nie dość, że wyrwał się ze szponów okrutnego totalitaryzmu, to jeszcze był w stanie w niespotykanym tempie gonić inne, wolne kraje w rozwoju gospodarczym. Dla przykładu naszemu krajowi wystarczyło 14 lat, by spełnić bardzo ostre wymagania ekonomiczne i demokratyczne, by stać się członkiem Unii Europejskiej, największego związku narodów na świecie. Wzrost bogactwa wzmógł w nas lenistwo intelektualne i brak czujności. Uznaliśmy w swoim bezkrytycznym zadowoleniu, że nikt i nic nie może na odebrać wolności, a tym bardziej dobrobytu. To właśnie uśpienie pozwoliło z kolei obudzonym demonom przeszłości politycznej na powrót i rozdrapanie starych ran i zadrażnień.

Stara zasada despotycznych władców mówi: "Dziel i rządź". To owe rozdrapane stare rany i zadrażnienia wykopały pomiędzy nami rów podziału. Dziś prawie nie wyobrażamy sobie naszego życia bez podziału na "My" i "Wy". Zawsze takim narodem łatwiej było rządzić. Po podziale rozpoczęto pogłębianie owych rowów, by nikomu nie przyszło do głowy jakiś cudem połączyć podzielony naród. Tworzono więc legendy i teorie spiskowe nakręcające spiralę wzajemnych nienawiści. Dziś spirala ta jest tak nakręcona, że trudno będzie znaleźć wspólną ideę, która może połączyć podzielone frakcje walką o wspólny cel. Dodatkowo ogólnodostępne media społecznościowe dają olbrzymie możliwości władzy do bieżącego skłócania wszelkich grup oporu. Przykładem może tutaj być kwestia fali protestów jakie rozpoczęły się na początku maja tego roku. Na mediach społecznościowych, pod hasłem walki o demokrację powstały łączące się grupy, które z kolei zostały bardzo skutecznie podzielone dołączającymi do nich grupami walczących przedsiębiorców, narodowców oraz przeciwników szczepionek. Protesty zostały w ten sposób skutecznie spacyfikowane już u swoich początków. Tak upadło już wiele rewolucji.

poltyka.pl

Bez wątpienia władza w niezwykle skuteczny sposób potrafi również wykorzystywać panującą pandemię i wprowadzane oraz znoszone obostrzenia sanitarne do wpływania na wolność obywateli. Co rusz spotykamy się więc z zastraszaniem karami i sankcjami obywateli. Z kolei z drugiej strony pojawia się mityczne "Państwo" ze swoim budżetem, które ratuje udręczonych pandemią pokornych Polaków różnego rodzaju wsparciem socjalnym. Mamy więc tutaj realny mechanizm funkcjonowania dyktatury narodowo-socjalistycznej. Jeżeli wyzbędziemy się wolności jednostki "Państwo" za nas będzie rozwiązywać nasze problemy.

Gdy umarła jednostka, a narodził się kolektyw władza wdrożyła wcześniej opracowaną ideologię wedle której, łączy nas poczucie bycia dumnym i wolnym Polakiem (oczywiście w ramach narodowego państwa). W jej myśl kilka dni temu prezes Kaczyński jednoznacznie zdefiniował charakter duszy prawdziwego Polaka jako popierającego tradycyjną, narodowo - chrześcijańską prawicę. Zewsząd bombardują nas więc wszelkiego rodzaju uroczystości i imprezy patriotyczne, gdzie ukazuje nam się aktualnie "zagrażającego" nam wroga. To z kolei jedna z najważniejszych zasad dyktatury mówiąca o konsolidacji narodu w chwilach zagrożenia narodu wokół przywódcy. 

Każdy współczesny reżim docenia wagę środków masowego przekazu (za komuny nazywano je drwiąco "mediami masowego rażenia"). Wszak to czwarta władza (po sądowniczej, ustawodawczej i wykonawczej). Od początku przejęcia władzy przez PIS było widać wzmożoną walkę o przejęcie tych mediów oraz dokonanie w nich czystki i ukształtowanie ich pod kątem stworzonej ideologi "oblężonej twierdzy". Zgodnie ze starą zasadą TKM, czyli "Teraz k...a My!" Jacek Kurski stworzył nieźle działającą machinę siermiężnie brutalnej propagandy. Dlaczego siermiężnie brutalnej? Złamany obywatel zasiadający przy suto zastawionym stole prostych potraw (wręcz ochłapów), czujący zakrapianą alkoholem wspólnotę kolektywu nie wymaga muzyki poważnej (bo jest burżuazyjna, czyli na język dzisiejszy lewacka). Bardziej odpowiada mu muzyka typowo narodowa, a więc np. Zenek Martyniuk. Wszystko to podlewane jest bardzo przeterminowanym, propagandowym sosem niekończącego się pasma sukcesów wspaniałego rządu dbającego o nasz dobrobyt.

Tu doszliśmy do kultury, która jak widać dziś powoli, w milczeniu umiera. W telewizji publicznej ciężko znaleźć wartościowe pozycje filmowe, muzyczne, czy literackie. Przeciętny Polak nie czyta książek, bo ich nie rozumie, a chwilowy wzrost popytu na książki Olgi Tokarczuk był podyktowany bardziej snobistyczną modą niż autentyczną chęcią odchamienia się. Dziś trzeba umieć czytać proste teksty wymagane przez władzę oraz umieć się bić, gdyż trzeba bronić się przed lewackimi "NIMI".

Tak w ogromnym skrócie wygląda dzisiejsza Polska. To kraj, gdzie nie liczy się człowiek jako jednostka. Liczy się "Państwo" jako kolektyw ze swoją bezduszną biurokracją tolerowaną ze względu na wpłatę zasiłków biorących się z... nie wiadomo skąd. A z resztą, kogo to obchodzi. Ważne, że są pieniądze.
Dziś strąciło się z piedestałów sądy, kulturę, wolność, demokrację i sztukę jako swoistą nowoczesną burżuazję, nieliczącą się w dobie walki o nowe Państwo i nowego, narodowego człowieka. Dziś panuje więc kult siły, dyscypliny i twórczość Zenka Martyniuka.

Jednak w tym wszystkim jest słabość naszego narodowego reżimu, bo przecież każdy reżim prędzej, czy później umiera najczęściej tragicznie. Cechą władzy totalitarnej jest jej absolutyzm. Tzn. z racji grabienia narodu i życia na jego koszt nie może podlegać prawom stanowionym dla zarządzanego motłochu. Są więc ponad stanowionym przez siebie prawem. Ale po drugiej stronie niczym oskarżające odbicie w lustrze sumienia zawsze tworzyć się będzie oddolna opozycja, która z kolei będzie poza prawem. Tym bardziej w Polsce, gdyż rządzący w swoim bezkrytycznym zadufaniu, ślepi na jakiekolwiek krytyki i rady nie zauważyli, że Polak rogatą ma duszę. Jak przeszłość pokazała, dusza ta definiowana przez naszą historię nigdy nie dała się okiełznać.

10 milionów gniewnych ludzi.

Czy jest możliwe, że obaj kandydaci na prezydenta wygrali wybory prezydenckie? Tak. Choć tylko jeden z nich, Andrzej Duda zdobył fotel prezydenta. Osobną na pewno kwestią jest, czy wygrał uczciwie. Moralnym jednak zwycięzcą został Rafał Trzaskowski, który w tych nieuczciwych wyborach zachował twarz, a nawet coś zdobył.

Rozpatrując wyborczą "klęskę" Trzaskowskiego musimy brać pod uwagę, że kampanię rozpoczął z dużym opóźnieniem, wchodząc do gry zamiast Kidawy-Błońskiej. Miał o wiele mniejsze fundusze na kampanię. Miał co prawda po swojej stronie media prywatne, ale to media publiczne mają największy zasięg. Nie miał wsparcia całej instytucji państwa z jej ministrami i premierem. Oprócz tego Duda miał w zasadzie nieograniczony budżet wyborczy. I co? Ano mimo tego wszystkiego Andrzej Duda zaledwie o włos wygrał z Rafałem Trzaskowskim. Mało tego Trzaskowski nie musiał kupować swojego elektoratu. On go zdobył.

Na Rafała Trzaskowskiego głosowało ponad 10 milionów wyborców. To mniej więcej 1/3 ogółu wyborców, co daje dość dużą rezerwę na pozyskiwanie uczestników ruchu. Już teraz jednak to gigantyczny kapitał. To 10 milionów nadziei, marzeń, obaw, trosk. To olbrzymi kapitał ludzki. Jak na razie widać, że Trzaskowski niezbyt wie co ma zrobić z tym kapitałem. Wygląda jakby skala zdobytego elektoratu zaskoczyła go. Musimy też pamiętać, że ludzie głosujący na kandydata demokratycznego wywodzą się z różnych ugrupowań politycznych, ale łączy ich jeden, wspólny cel. Demokracja! Oprócz tego wyborcy ci nie głosowali na Trzaskowskiego, ale za demokratycznymi zmianami na scenie politycznej. Te 10 milionów ludzi udzieliło więc Trzaskowskiemu olbrzymiego kredytu zaufania.

Ta społeczność jest jak odbezpieczony granat. Odpowiednio wykorzystany gniew może dużo, ale pozostawiony samemu sobie może wymknąć się spod kontroli. Na wyborców swojego kandydata ma  olbrzymią chęć sama Platforma Obywatelska, ale wyborcy mają już dość PO. Chcą Trzaskowskiego z jego wizją i charyzmą, a nie partyjnych struktur w obecnej postaci. Toteż upartyjnienie tego 10 milionowego kapitału ludzkiego raczej nie jest możliwe. Działacze partyjni utraciwszy możliwość i chęć obrony obywateli przed coraz bardziej zaborczą władzą utracili także zaufanie obywateli. Jak więc w sposób bezpartyjny uczynić kreatywnym ludzki gniew takiej masy ludzi?

Dużo się o nim mówiło, ale dotychczas nikt nie zwrócił uwagę na jego możliwości. Samorząd. W Polsce to bardzo silna struktura będąca miejscem styku państwa i obywatela będąca podstawą państwa demokratycznego. To instytucja, którą w najbliższym czasie jako jedną z ostatnich niezależnych weźmie na cel partia rządząca. Ale to właśnie Rafał Trzaskowski ma olbrzymie poparcie ze strony samorządowców. Ma wśród nich wielu przyjaciół i jest nawet Przewodniczącym Rady Unii Metropolii Polskich. Co więc gdyby struktury nowo powstałego ruchu obywatelskiego oprzeć o struktury samorządowe?

Rozwiązanie to ma bardzo wiele zalet. Oto najważniejsze z nich.
Pierwsza z nich to fakt, iż to mieszkańcy danego regionu mogli by tworzyć struktury przy doświadczonym samorządowcu. Oni najlepiej znają swój region i doskonale znają jego potrzeby.
Druga z zalet, to zbliżenie się do wyborców PIS. Gdy zobaczą oni jak działa ruch obywatelski przy wsparciu samorządu, to mogą nabrać do niego sympatii.
Trzecia zaleta, to przesunięcie sił w miejsce spodziewanego ataku PIS. To właśnie samorządy rząd będzie będzie chciał wkrótce zawłaszczyć.
I czwarta zaleta to, bezsprzecznie pochodzenie owego ruchu. Jak pokazuje nasza historia, to ruchy oddolne są najskuteczniejsze w walce o demokrację. W końcu demokracja to władza ludu.

Rozwiązanie to ma również swoje wady.
Najważniejsza i najgroźniejsza z nich to rozproszenie członków (jest to zarówno wada jak i zaleta). Może powodować spadek lojalności i próby przejęcia przez rządzących lokalnych struktur.

Na chwilę obecną trudno stwierdzić w jakim kierunku pójdzie konsolidacja powyborczego ruchu obywatelskiego. Trzaskowski nie może ulec PO (co zresztą już zasygnalizował) i nie chce budować nic nowego. Tak więc powyższe rozwiązanie wydaje się być najbardziej rozsądne. Bez wątpienia ruch ten musi być przygotowany na tzw. "kryterium uliczne" (pojęcie z lat 80), czyli masowe protesty. Toteż bardzo istotna jest stała mobilizacja pod jednym hasłem. Demokracja!. Musimy mieć również świadomość, iż dla rządzących owe 10 milionów gniewnych ludzi jest bardzo niebezpieczne. Nie da się nad nimi zapanować, czczymi obietnicami. Tylko siła może dać kontrolę rządowi nad tym wściekłym tłumem. Czy władza posunie się do takich rozwiązań?

Na wschód od wolności.

Od 12 lipca 2020 Polska ze swoją dogorywającą demokracją kolejny raz przybliżyła się do wschodnich standardów zarządzania państwem. Mało tego proces zbliżania nabrał tempa i coraz trudniej będzie go zatrzymać, zaś przygotowane przez PIS nowe projektu ustaw mogą na lata zmienić ustrój polityczny w Polsce. Czy uda nam się zatrzymać ten szaleńczy marsz ku dyktaturze?

Zakończone wybory ujawniły w Polsce słabość naszej sceny politycznej i jej całkowite zaspawanie przez Zjednoczoną Prawicę, która pod wodzą PIS zalewa kraj "dobrą zmianą". Słabość ta nie polega bezpośrednie na niemożności wygrania wyborów z antydemokratycznym blokiem partii, ale na niemożności zjednoczenia się w celu owego zwycięstwa. Nasi politycy opozycyjni nadal nie zauważyli, że Jarosław Kaczyński był w stanie zjednoczyć początkowo dość podzieloną prawicę w celu osiągnięcia wspólnego celu. Partie demokratyczne tym czasem zajęte wewnętrznymi walkami o przywództwo nad nadal podzieloną, a więc politycznie nieistniejącą opozycją  Osiągnięcie zwycięstwa w wyborach prezydenckich ujawni kolejny problem, gdyż Zjednoczona Prawica nie jest monolitem, a blokiem partii o podobnych, lecz nie takich samych celach. Pierwszą i największą kością niezgody wśród przywódców partii w ZP, będzie objęcie schedy po szykującym się do politycznej emerytury Jarosławie Kaczyńskim. Co za tym idzie  nowy przywódca będzie musiał opowiedzieć się za kontynuacji bądź nowym kursem narodowo-konserwatywnej prawicy, co wywoła z kolei następne wewnętrzne napięcia..

Planowany na jesień i kongres PIS może pozostawić partię w sytuacji, gdzie upojona zwycięstwem i zajęta jeszcze jego konsumpcją będzie musiała nagle znaleźć następcę prezesa. Ten na chwilę obecną osiągnął co chciał i stać go teraz na oglądanie swojego dzieła z pewnej perspektywy. Na dzień dzisiejszy większość polityków ZP nie dość, że nie wyobraża sobie odejścia na emeryturę swojego przywódcy, to nawet nie widzi w swoich szeregach polityka podobnego formatu, który pozwoliłby na zachowanie ZP w obecnej formie i jedności. Faktem jest, iż od jakiegoś czasu w łonie Zjednoczonej Prawicy trwa walka buldogów pod dywanem o stanowiska po planowanej jesienią rekonstrukcji rządu. W łonie bloku ujawniły się wyraźne frakcje zaciekle zwalczające się już w trakcie trwania kampanii wyborczej Andrzeja Dudy. Wszystko wskazuje na to, iż Kaczyński przekaże ster ZP swojemu nieformalnemu delfinowi Zbigniewowi Ziobro, który nie ma wystarczającej charyzmy by zarządzać blokiem partii, ale ma wszystkie narzędzia, by za pomocą podskórnych działań i koterii utrzymać w miarę zjednoczoną i zdyscyplinowaną prawicę. To raczej nie wróży nic dobrego dla naszego kraju, gdyż oznacza to, iż PIS diametralnie zaostrzy swój sposób zarządzania krajem.

Obecny ustrój państwa nie jest w prawdzie formalną dyktaturą ale jej "aksamitną" wersją z jej wszystkim wygładzonymi protestami Unii Europejskiej reformami. Reformy te jak wreszcie zauważyliśmy unicestwiły prawie całkowicie podstawę naszego ustroju, a więc trójpodział władzy. Przejmując berło po Kaczyńskim Ziobro będzie musiał liczyć się, że kolejnym krokiem musi być jak najszybsze zakończenie reform sądu i tzw. "repolonizacja mediów". Dopięcie reform sądu polegać ma na całkowitej zamianie obecnych struktur sądów (rejonowych i regionalnych), co umożliwi Ziobrze ponowny nabór sędziów do nowo utworzonych struktur, a co za tym idzie dobraniu wyłącznie zweryfikowanych pod względem lojalności w stosunku do władzy sędziów.
Druga z reform, a więc "repolonizacja mediów" to zawoalowana nazwa politycznej cenzury nowych, narodowych mediów. Ma to polegać na wykupieniu udziałów w zagranicznych mediach w Polsce przez państwo, lub określone podmioty bliskie władzy za państwowe fundusze. Przykładem jest tutaj niedawny (przełom 2018 i 2019), nieudany zabieg mający na celu przejęcie Radia Zet. Rozgłośnia ta będąca do niedawna w rękach czeskich miała zostać (po ogłoszeniu jej sprzedaży) wykupiona za pieniądze jednej ze spółek skarbu państwa przez firmę Fratria. Współudziałowcami tej firmy są bracia Karnowscy ( wydają m.in. wPolityce, Sieci). Obaj bracia cieszą się sporym zaufaniem i względami Jarosława Kaczyńskiego.

Oprócz dwóch wymienionych zmian ustawowych są jeszcze inne. Wymienione jednak zmiany wyraźnie wskazują już na to, iż będą to zmiany o charakterze ustrojowym, wprowadzającym przejściowo  u nas ustrojowy model białoruski lub węgierski. Nowe ustawy  wyraźnie ukierunkują też perspektywę dalszych zmian na sprawdzony w Rosji model putinowski, a potem na własny, autorski model ustroju totalitarnego. Zmiany dopinające formalnie dyktaturę, a więc uzależnienie władz ustawodawczej, wykonawczej i sądowniczej od rządzącej partii oraz wprowadzenie tylnymi drzwiami cenzury w mediach są już wyraźną zapowiedzią izolacjonistycznego kierunku polityki zagranicznej jaki przyjmie Ziobro. Ów izolacjonistyczny kurs będzie miał na celu formalne opuszczenie struktur Unii Europejskiej jako ciała, które narzucało wg. PIS naszemu krajowi zarówno politykę wewnętrzną jak i międzynarodową. Będzie swoistym uwolnieniem się od międzynarodowej kurateli oraz otwarciem drogi dla dowolnie przeprowadzanych zmian i represji w Polsce.

Powyższa analiza kursu PIS jest również swoistym zarysowaniem kształtu całkowicie nowatorskiego systemu autorytarnego będącego swoistą hybrydą kilku innych dyktatur (Chile, Korea Północna, Rosja i kilka innych). Każda z nich wprowadzona została jednak po wieloletnim, wręcz niezauważalnym "tresowaniu" społeczeństwa, polegającego na stopniowym pozbawianiu go wolności. Obecny kurs może okazać się jednak bardzo znacznym przyspieszeniem. Przy obecnej reaktywacji społeczeństwa obywatelskiego (co pokazała frekwencja w ostatnich wyborach) oraz wyraźnym podziałem sił politycznych może być początkiem upadku zarówno Zjednoczonej Prawicy jak i niesionych prze nią narodowo-konserwatywnych ideologi. Wszystko, to zależy od tego kto i jak zagospodaruje powstały nieformalnie obywatelski ruch demokratyczny? Przyszłość Polski zależy też od tego, by ów przywódca był na miarę Lecha Wałęsy i potrafił zjednoczyć, jak również poprowadzić naród do walki o powrót demokracji. Czy obywatele zaakceptują fakt, iż na chwilę obecną jedynie przeklinana przez prawicę demokracja liberalna będzie w stanie zatrzymać ciągoty dyktatorskie, które ujawniły się jeszcze bardzie w dzisiejszym postepidemicznym świecie?

Tak wykuwa się demokracja.

Opadły emocje i kurz bitewny. Już po wyborach. Mylił się ten, kto oczekiwał porażki Andrzeja Dudy, kto oczami wyobraźni widział obecny rząd podający się do dymisji. I mylił się w końcu ten co spodziewał się jednodniowej rewolucji. Obudziliśmy się w tej samej Polsce. Ale coś jednak się zmieniło.

Wielu z nas stworzyło wokół siebie iluzje walki, a wręcz rewolucji. Od kilku miesięcy w ten czy inny sposób emanując swoją dezaprobatą dla rządzących pod różnymi flagami (oprócz białych) szli  protestować. Dziś zawiedzeni ze zwieszonymi głowami rozczarowani są rzeczywistości, w której nic się nie zmieniło. Zadajmy sobie jednak pytania. Czy ktoś obiecał nam nową Polskę nazajutrz po wyborach? Czy ktoś obiecał nam zwycięstwo w rewolucji? Od kilkudziesięciu lat w naszym kraju społeczeństwo obywatelskie w zasadzie nie istniało. No dobrze. Może było uśpione. Ale lata rozpasania i wzrastającego dobrobytu zepchnęło w swoisty letarg zarówno społeczeństwo jak i polityków opozycyjnych. Nieliczne zrywy zazwyczaj kończyły się po kilku dniach, bo np. był mecz, lub bo padał deszcz, bo władza rzuciła nam ochłap by uspokoić nastroje. Przykładem jest lipiec 2017 wyszliśmy na ulice polskich miast. Było nas setki tysięcy w skali kraju. Wyszliśmy po demokrację, aż w końcu zaczęliśmy krzyczeć "3 razy weto!", a skończyliśmy idąc do domu i ciesząc się z 2 zawetowanych ustaw. Jeszcze raz popatrzmy zaczęliśmy od żądań o demokracje, a dostaliśmy 2 mało istotne weta prezydenta. Czy tego chcieliśmy? Poszliśmy wtedy do domu by czekać. No to czekaliśmy i się doczekaliśmy. Oto mamy wyczekany, a więc chyba wymarzony czas. Zamiast obudzić się w nowej rzeczywistości obudziliśmy się z ręką w nocniku. I znowu z własnej winy. 

Jest jednak coś co się zmieniło. Pobudka z ręką w nocniku uzmysłowiła nam, że wszyscy trzymamy rękę w tym samym nocniku. Jesteśmy więc wspólnotą. I tu powinniśmy podziękować PIS i Andrzejowi Dudzie, że tak potrafili zjednoczyć naród przeciwko sobie. Rafał Trzaskowski nie może się więc jawić jak trybun ludowy, który czynami poprowadził naród. On tych niezadowolonych jednak zjednoczył pod jedną flagą. Sztuką teraz będzie to, aby tą jedność utrzymać. Czy starczy Trzaskowskiemu charyzmy, by utrzymać społeczeństwo podzielone na kilka frakcji? Być może. O ile będziemy mieli jeden cel i nie może to być cel jednej frakcji, ale coś co łączy wszystkich. A łączy nas wielki cel. Demokracja. Demokracja która od lat zepchnięta i zapomniana po odświeżeniu znów wraca na scenę. Miejmy nadzieję, że nie będzie tylko wstępem do kolejnych walk plemiennych, ale połączy nasze wysiłki.

Analogia do 1989 roku jest tutaj oczywista. Wtedy też łączyła nas demokracja i też dysponowaliśmy blisko 10 milionową siłą w społeczeństwie. I tak jak teraz mieliśmy te same obawy i nadzieje. Czy uda się owe społeczeństwo obywatelskie utrzymać, czy może zwyciężą interesy partyjne? Udało się. Teraz też musimy mieć takie nadzieje i ... te same obawy. Dochodzi jednak fakt, iż obecnie Polski podział w społeczeństwie jest najgłębszy w naszej historii, bo naród podzielił się na dwie prawie równe grupy, z których żadna nie ustąpi. Musimy mieć tego świadomość. Rację ma tutaj Rafał Trzaskowski mówiąc, iż to początek walki i wielkich zmian. Przed nami długa droga i mnóstwo pracy. Jak już kiedyś pisałem wielkie zmiany idą małymi krokami. To naturalne i nie popędzajmy ich. Nie więc obwiniajmy siebie i innych za swoje zawiedzione, złudne nadzieje i nie obwiniajmy innych o brak za brak walki o owe nadzieje. Działania trwają. Mamy jeden cel, ale inne drogi. Słuszną w tej sytuacji okazuje się być wspomniana przeze mnie pozytywistyczna droga do demokracji jaką wytyczyliśmy przed 30 laty. Jak widać nie wyciągaliśmy lekcji z naszej historii, więc te lekcje musi powtórzyć. Jeśli tej lekcji nie odrobimy, to były to ostatnie w miarę wolne wybory na najbliższe kilka, a nawet kilkanaście lat. Pamiętajmy też, że w tych wyborach nie wygrał Andrzej Duda i PIS, tutaj przegrała opozycja w swojej obecnej formie.

Wczorajsza porażka nie jest więc na razie przegraną i tragedią narodową. Jest poważnym ostrzeżeniem od historii. Tych wyborów nie można było wygrać, bo nie były konstytucyjne, a więc uczciwe. Przegrana zaś dała nam świadomość ilu nas jest i jaką mamy siłę. Dlaczego Andrzej Duda mając w zasadzie nieograniczone środki pieniężne pochodzące z naszych kieszeni, mający do pomocy cały aparat państwa, polityków (których notabene sami wybraliśmy), media które pozwoliliśmy zawłaszczyć, socjal z którego korzystamy nie zwyciężył w pierwszej turze? Bo społeczeństwo obywatelskie to potężna siła jak widać silniejsza niż, państwo. Z blisko 10 milionami obywateli rządzący muszą się liczyć.

wiadomosci.wp.pl

Dlatego popatrzymy na zdjęcia ludzi, którzy stali w kolejkach do punktów wyborczych jeszcze długo po ogłoszeniu wyników sondażowych. To my społeczeństwo obywatelskie, które nie przyszło głosować za tym czy innym kandydatem. To my społeczeństwo, które chce zmian. I mamy w sobie tę siłę by zmienić ten kraj jak widać nawet stojąc w kolejkach do głosowania w 40 stopniowym upale nawet 7 godzin, nawet do rana. To nie jest ważne, to nas nie zatrzymało. Bo lepiej teraz przegrać bitwę, by potem wygrać wojnę, bo tu chodzi o naszą Ojczyznę, bo tak wykuwa się demokracja.

"Po co wam wolność? Przecież macie pieniądze..."

No i mamy niczym mityczny armagedon starcie dobra ze złem. Demokracji z dyktaturą. Dla mnie to już drugie takie wybory. Pierwsze były w 1989 roku i atmosfera była taka sama. Te same nadzieje i obawy, te same dysproporcje sił. Z tą różnicą, że wtedy szliśmy od dyktatury do demokracji, a teraz niestety wracamy z własnej winy od demokracji do dyktatury.

Druga tura wyborów, to nie będzie wybór między dwoma kandydatami. To nawet nie będzie wybór między wizją Polski Andrzeja Dudy a wizją Polski Rafała Trzaskowskiego. Jakże małymi dziś wydają się być żądania antyszczepionkowców, zwolenników zakazu aborcji, czy innych tego typu haseł. To wszystko zeszło na bok. W najbliższą niedzielę będziemy wybierać nie na 5, najbliższych lat. To będzie wybór najprawdopodobniej na najbliższe kilkadziesiąt lat. 

Aktualnie rządzący tak spolaryzowali polską scenę polityczną, że to już nawet nie będą wybory a bardziej plebiscyt. Plebiscyt między wolnością i demokracją a dyktaturą i izolacją. Będziemy decydować, czy chcemy Polski demokratycznej, wolnej, otwartej dla każdego? Czy może Polski pod rządami jednego człowieka, z jedną, obowiązującą każdego wizją państwa, którego jedyne inwestycje to zasiłki socjalne i propaganda. Rządy demokratyczne dają perspektywę rozwoju i wolność oraz odpowiedzialność za idee przez siebie głoszone. Rządy dyktatorskie oparte są o pieniądze, za które kupuje się pieniądze, lub na okrutnej tyranii gdy owe pieniądze się skończą. To całkowita izolacja na arenie międzynarodowej i odcięcie od wszelkich programów rozwoju i pomocy oraz sankcje gospodarcze i polityczne.

Dla zwolennika demokracji wybór jest jasny. Wybieramy wolność i demokrację, gdyż nie godzimy się na pogardę, kłamstwa, rządy chamów, obłudną propagandowe, nienawiść, nepotyzm. To nasze "podziękowanie" dla Jarosława Kaczyńskiego za porzucanie demokratycznej Europy, za przemoc, za muzeum Zenka Martyniuka i za wiele, wiele innych rzeczy. 
Ze swojej strony nie chcę żyć w kraju, w którym wszystkich zrównuje się do tego najgorszego, zamiast motywować do stania się najlepszym, by motywować innych. Czy tak wiele chcę? W większości krajów europejskich jest to normalne jak dzień i noc.

Skąd taki tytuł?
Pod koniec lat 80, jako uczeń technikum odbywający zajęcia laboratoryjne we Wrocławiu woziłem nielegalne wydawnictwa i ulotki opozycyjne do mojego rodzinnego Rawicza (tam były one dystrybuowane). W szkole sprawa wypłynęła i okazało się, że było nas 5 buntowników. Przesłuchiwał mnie wtedy funkcjonariusz Służby Bezpieczeństwa w stopniu kapitana (każda szkoła miała takiego opiekuna). Nie byłem dręczony. Nic z tych rzeczy. Bardziej mnie straszył i politycznie uświadamiał. Nie zapomnę jednak co mi powiedział wtedy zamiast "dzień dobry". Powiedział mi na powitanie "Po co wam wolność? Przecież macie pieniądze...". Tego nie zapomnę.

Jako podsumowanie przyszedł mi do głowy taki wiersz Wojciecha Dąbrowskiego. Według mnie pasuje idealnie do obecnej sytuacji.

"Nie jestem już żaden smarkacz

Łeb mam pokryty siwizną.

Nie zagłosuję na Jarka,

Bo zbyt Cię kocham Ojczyzno.

Niejeden ciężar na barkach

Dźwigałem, znosiłem trudy.

Nie zagłosuję na Jarka

Bo dość mam kłamstw i obłudy.

Gdy spytasz mnie, niedowiarka,

Dlaczego? wyznam ci szczerze:

Nie zagłosuję na Jarka,

Bo w żadną zmianę nie wierzę.

Skąd wiem, że wybór niedobry?

Nie wierzę w zmiany oblicza,

Bo nie chcę powrotu Ziobry

I teczek Macierewicza.

Bo nie chcę mieć Prezydenta,

Co straszy gejem i Żydem.

Co w każdym widzi agenta

I może zaszczuć jak Blidę.

Na Jarka nie oddam głosu

Za czasy, gdy był premierem,

Za ten upadek etosu

I koalicję z Lepperem.

Za to, co wciska ludowi.

Na co pozwala i sprzyja,

Za to, co pisze Sakiewicz

I głosi Radio Maryja.

Za sieć podsłuchów i haków,

Wydanie walki elitom.

Za to, że skłócił Rodaków,

Za IV Rzeczpospolitą.

Dziś w duszy mej zakamarkach.

Odkrywam decyzji sedno:

Nie zagłosuję na Jarka,

Bo nie jest mi wszystko jedno.

Wybaczcie drwinę i sarkazm.

Odporność się z wiekiem zmniejsza.

Nie zagłosuję na Jarka,

Bo Polska jest najważniejsza!"